ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

[ شكر كه گرديد ز لطف خداى ]

تكيه بر لطف تو كردم گام بىرخصت زدم * آب شرمم از حيا صحرا بصحرا ريخته

سايه پرورد ترا دورى و نزديكى يكيست * هست هرجا نور مهر عالم آرا ريخته

رو به درگاه تو دارد آبرويم عاقبت * قطره هرجا مىفتد باشد به دريا ريخته

تا بود اهل هنر را آبروى علم و فضل * بر در ارباب دنيا بىمحابا ريخته

مرجع اهل هنر باشى و تا روز جزا * آبرويم جز بدان درگه مبادا ريخته

شكر كه گرديد ز لطف خداى * تخت مقام شه فرمانرواى

شاه جوان طالع بيدار بخت * صفدر دريا دل كشورگشاى

خسرو جم حشمت گردون شكوه * داور مه‌طلعت خورشيد راى

وارث تخت جم و تاج كيان * حارس ملك خود و دين خداى

شاه صفى آنكه ز اقبال اوست * قاعدهء سلطنت و دين به‌پاى

ديدهء شرع از رخ او نورگير * آينهء دولت ازو با صفاى

كرد چو بر تخت سعادت قرار * يافت چو بر مسند اقبال جاى

داد فروغ رخ اقبال او * ديدهء يعقوب جهان را ضياى

تاج شد از ميمنتش سرفراز * تخت شد از مقدم او عرش‌ساى

تاج به پرواز درآمد ز شوق * تا به سرش سايه كند چون هماى

تخت روان شد پى پابوس او * چرخ زنان گشت ز شادى لواى

سكه چو نامش همه عالم دويد * تا برد اين مژدهء فتح انتماى « 1 »

در همه گوشست كنون اين سروش * بر همه لبهاست كنون اين نواى

نقش نشسته‌ست درم را كه يافت * از شرف نام خوشش رونماى

تيغ جهانگيرى او بر ميان * تخت جهاندارى او بر سماى

از ره عزت به پر تير او * فال سعادت زده بال هماى

رخش جهانده به فلك چون نگاه * صيت رسانده به ملك چون دعاى

سكه ز نامش به جهان روشناس * خطبه ز اسمش به زبان آشناى

( 1 ) - انتما ، انتساب ؛ فتح انتما ، منسوب به فتح .