ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

[ عشق در كام من اول ز هر سودا ريخته ]

از آن سبب مژهء من به گريه مىكوشد * كه كرده بودم خاطرنشين خويش چنين

كه دست‌بوس تو خواهد نصيب شد روزى * كه سُرخ‌رو شوم از خون ديده همچو نگين

خدايگانا دانى تو و خدا داند * كه من بجز تو ندارم كسى به روى زمين

خدا براى دل من ترا نگه دارد * كه در بدر ز تو گرديده است و بيدل و دين

من اين نهال به اشك دو ديده پروردم * كه دست‌پرور شورست ميوه‌اش شيرين

پرالتفات نخواهم ز حضرتت كه به راى * شوم به ماه مصاحب به آفتاب قرين

به قدر ذره گرم بينى آفتاب شوم * اگر قبول ندارى ز روى لطف ببين

ز خاك پاى خودم سرمهء صفاهان بخش * كه سرمه كس ز صفاهان نياورد به ازين

شب گذشته كه صبحش طلوع وصل تو بود * نمود بزم توام روى چون بهشت برين

ز خواب جستم ازين ذوق و شوق وصل دگر * نهشت كز سر من دردسر كشد بالين

به فكر تهنيت افتاد طبع رنگينم * كزين نويد شكفتم چو دستهء نسرين

به بحر فكر فرورفتم و برآوردم * پى نثار تو يك عِقدوار دُرّ ثمين

شكفت خاطر من زين نويد رنگارنگ * كه اين قصيده برآمد بدين صفت رنگين

به يك دو لحظه خيال بديهه پردازم * كه هست خسرو طبع مرا به از شيرين

بدين ترانه به ترتيب قرب پنجه بيت * ادا نمود و به خاطر نگاه داشت چنين

كى اتفاق فتادى ز طبعم اين شوخى * اگرنه ياد تو كردى به من چنين تلقين

چو در مديح تو گفتم سزد كه گردونم * ز ثابتات فشاند جواهر تحسين

كنم دعاى تو شد وقت آنكه بردارد * به اتفاقم روح الامين كف آمين

به دهر تا دهد از اجتماع ياران ياد * هميشه هيئت پروين به بزم چرخ برين

تو شاد باشى و در خدمت تو ياران جمع * هميشه بر سر هم چون كواكب پروين

عشق در كام من اول ز هر سودا ريخته * بعد از آن ته جرعه بر مجنون شيدا ريخته

يك سر مو بر وجودم جاى نوش عيش نيست * بس‌كه زهر افعى غم بر سراپا ريخته

صد چمن غلطيده در خون خزان بىبهار * هركجا رخسار زردم رنگ سيما ريخته

صاف حسرت گشته و دُردىّ غم در ساغرم * جرعه‌اى بر خاك اگر زين سبز مينا ريخته

نيست در كوى امل آماده جز زهر اجل * حرص پندارد همه شهد مصفا ريخته