ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

[ ماه نو و عيد صد چنين باد ]

دوشينه كه مست فكر بودم * با جان حزين و خاطر شاد

در عالم قدس مىپريدم * از قيد علاقه گشته آزاد

در مكتب قدسيان كه آنجا * نفسست خليفه عقل استاد

ديدم كه زبان عقل فعال * زين نكته همىسرود اوراد

هر ذره كه در جهان جسمست * ز آباء و ز امّهات و اولاد

شبهى دارد وراى اجسام * مثلى دارد برون ز ابعاد

صدر الحكماء كه مادر طبع * فرزند چنين به دهر كم زاد

من مثل ويم به عالم قدس * مانند من او به دار ابعاد

معراج خيال بود و من مست * كاين مژده بلند نشئه افتاد

من ياد ندارم آنچه ديدم * خود مىدانى دگر چه رو داد

شاهى چه كند كسى كه از صدق * با بندگى تو گشت معتاد

تقدير نخواهدش گشودن * هر عقده كه فطرت تو بگشاد

مشكل بودى اگر نبودى * انصاف تو يار آدميزاد

بسيار زمانه جستجو كرد * تا چون تو دُرى به دستش افتاد

اى گوهر قيمتى ز دستت * آسان آسان نمىتوان داد

خواهم شمرم فضايلت را * ليكن ز كجا بيارم اعداد

كلك تو كليد مشكلاتست * هر عقده كه بسته بود بگشاد

كو افلاطون و كو ارسطو * ها من شاگرد و ها تو استاد

در خدمت تو نشسته بوديم * ديروز به خاطر خوش و شاد

شد شاهد فضلت از سر ناز * در جلوه و داد دلبرى داد

از عشوهء آن پريوش شوخ * شورى به ميان مجلس افتاد

دلداده اگرچه داشت بسيار * عاشق دل خود به تازگى داد

بر عاشق تازه اى وفا كيش * رحمى كه نديده جور و بيداد

امروز شنيده‌ام كه آن ماه * در مكتب قدسيان شد استاد

من بر سر كوچه‌اش نشينم * تا آنكه شود ز مكتب آزاد

تا ناز كند جوان به عاشق * تا عاشق از اوست مست بيداد

معشوق صفت هميشه باشى * شادان و طرب‌كنان و دلشاد

بدخواه تو همچو بخت عشاق * از صفحهء روزگار گم باد