ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

[ زبان اهل سخن تا به حرف گردانست ]

بدين بزرگى و حشمت بدين جلالت و جاه * تمام عمر به كوچك‌دليش « 3 » پيمانست

نديده است چو او كس بزرگ كوچك دل * كه كوچكى و بزرگى برو ثناخوانست

هميشه فيض به افتادگان رسد ز درش * كه خاك مطرح انوار مهر تابانست

بزرگى فلكش در نظر نمىآيد * كه سر بزرگى پيشش به خاك يكسانست

يكيست نسبت فقر و غنا به مجلس او * كه سنگ قالى بزم ويست اگر كانست

بزرگ كوچك دل را زوال ممكن نيست * بزرگيش را كوچك‌دلى نگهبانست

فتادگيست كه معراج سربلنديهاست * بزرگ نيست كز افتادگى هراسانست

رهين منت خلق ويست در عالم * هران دلى كه پذيراى معنى جانست

تمام عمر به لب ورد شكر او دارند * نه آدمى ، كه سخن در نبات و حيوانست

زبان سوسن آزاده را نمىفهمى * كه در مكارم او چون به شكر گردانست

ز فيض او سر خارى چنان نصيب گرفت * كه دسته‌دسته گلش وقف بر گريبانست

چو گل شكفته ندانم بهار خلقش را * كه خامه در صفت او هزاردستانست

به چشم اهل نظر مجلسش گلستانيست * كه غنچهء گل او بلبل خوش‌الحانست

چه حالتست ندانم بهار بزمش را * كه در چمن چمنش برگ گل غزل‌خوانست

نصيب داشته از التفات او ز ازل * بلندرتبگى شعر تا ابد زانست

به ملك مصر خيال بديهه پردازش * كه بندى سفر كاروان كنعانست

روا بود كه زليخاى لفظ ناز كند * چنين كه يوسف مضمون بكر ارزانست

به نورِ بينش او مىتوان مشاهده كرد * علاقه‌اى كه به هم رابط تن و جانست

شكفته از نفس او بود دماغ سخن * صبا كليد سبك‌روحى گلستانست

به نسبت قلم نكته ريز او باشد * كه سرو تا به ابد سرفراز بستانست

به پاكدامنيش مىتوان قسم خوردن * كه جز ز خون ستمگر كشيده دامانست

به پيش دشمن اگر تيغ از غلاف كشد * چنان به چشم درآيد كه مرگ عريانست

چنان به سينهء خصمست الفت تيرش * كه تا گذر كند از پشت او پشيمانست

ز بيم او چو زبان عدو به بند افتد * سنان اوست كه در مدعا زبان‌دانست

به روى زين چو مسلّح نشيند و تازد * ز عكس برق يراقش جهان گلستانست

بود چو موج گهر در يراق گوهر غرق * به بحر معركه هرگه كه گرم جولانست

سپاه را چه غم از كلفت پريشانيست * كنون كه خانهء زين اين‌چنين به سامانست

سمند نرم عنانش چو گرم‌پويه شود * فلك ز بيم تك و پوى او هراسانست

( 3 ) - كوچك‌دلى ، حسن خلق ، ملايمت .