ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

[ بر سرير پادشاهى پادشاه كامياب ]

آنكه در تقصير طوف بار گاهش سالها * نه سؤال از من پذيرفتى نه رنجش نه جواب

آنكه چون مىديديم پامال حسرت روز و شب * رو به اين درگاه مىكردى درنگم را شتاب

با تو مىگفتم كه تقصيرم نه تقصير منست * كز خجالت در حجابم وز حيا در احتجاب

پنبه نه در گوش و بشنو از زبان خامشى * قصهء تمهيد عذرم فصل فصل و باب باب

نه مرا در دست قانونى به طرز اين نوا * نه مرا در چنگ مضرابى به ساز اين رباب

ورنه مىدانم كه مىدانى به صد برهان كه من * شسته‌ام تا لب به خون دل درين بحر سراب

بر لب لب‌تشنهء آتش‌پرست من نزد * هيچ‌كس جز گوهر مدح شهم يك قطره آب

نامه‌ها كردم به نامش هم ز نظم و هم ز نثر * نسخه‌ها دارم به مدحش هم رساله هم كتاب

امتثال اين اشارت را اگر خواهى كنم * زين كتان يك تار فرش جلوه‌گاه ماهتاب

كرده بودم تهنيت‌سنجى در ايام جلوس * چون نسيم صبحدم وصف طلوع آفتاب

فرصت عرض زبانى تا به امروزم نداد * نارساييهاى طالع از گرانيهاى خواب

نكته اين بودست كز بس امتداد دولتش * بعد چندين سال گردد اول دولت حساب

چون كنون توفيق عرضم شد ز سر گيرم سخن * تازه سازم اين كهن مطلع به چندين آب و تاب

بر سرير پادشاهى پادشاه كامياب * جلوه‌گر گرديد چون بر تخت گردون آفتاب

كودكى از سرگرفت اين پير بازيگوش چرخ * زال گيتى را مبدّل گشت پيرى با شباب

تيرگى برخاست از روى زمانه آن‌چنان * كز فروغ مهر برخيزد بخار از روى آب

گو زليخاى جهان از سر جوانى تازه كن * مصر گيتى را فزود از نور يوسف آب و تاب

پايه بالا رفت تخت سلطنت را تا به عرش * سر به گردون سود تاج خسروى چون آفتاب

طعنه بر شكّر ز شيرينى زند شيرين مُلك * دست مهر خسرو عهدست او را طرّه تاب

خسرو اقليم آرا داور آفاق گير * صفدر خورشيد مغفر فارِسِ گردون ركاب

شاه دريا دل صفى شاهنشه گردون كه هست * آفتاب از تيغ عالمگير او در اضطراب

پرده‌اى از خيمه‌گاه حشمت او آسمان * ذره‌اى از جلوه‌گاه مركب او آفتاب

سبزه‌پرور در رياض دهر جودش چون مطر * سايه‌گستر بر سر آفاق عدلش چون سحاب

آفتاب از هيبت شمشير قهرش لرزه زن * وز كمند ديو بندش آسمان در پيچ‌وتاب

آسمان درگاه او را مىتواند شد محيط * گر تواند بر سر دريا زدن خرگه حباب

چون شكارانداز دل گردد به شاهين نگاه * در نهاد مرغ دل آرام گردد اضطراب