ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

[ اى به ديدار گل رويت چمن را آب و تاب ]

پشت نه بر بستر خاكستر و بيدار باش * آشنايى كم كند با ديدهء آيينه خواب

با سبكبارى توان از فتنه‌ها آسوده بود * سايه را در بحر دامن تر نمىگردد به آب

شربت وصل بتان را ز هر هجران چاشنيست * در مذاق از دولت تلخى بود شيرين گلاب

بس كه كاهل جنبشم باشد شتاب من درنگ * بس كه كامل خواهشم باشد درنگ من شتاب

بر سر راه تماشايش ز حسرت سوختم * چون ز خود افتاده‌تر ديدم در آنجا آفتاب

سجده كردم درگهش را چوب بر فرقم شكست * جرم كس نبود كه دارد آن عبادت اين ثواب

فتنه‌گرتر گشت چشمش نالهء دل تا شنيد * در مشام مست طوفان مىكند بوى كباب

چون لب ساعر افق گرديد بر خورشيد مى * چهرهء ساقى شفق‌گون گشت از عكس شراب

فال آن ابرو ز ديوان نكويى ، كرده است * بيت دلچسبى ادا دارى بلندى انتخاب

با چنين مهرى كه من دارم عجب نبود كه من * گر به دوزخ باشم از دوزخ براندازم عذاب

چهره چون افروختى ما را ترنّم تازه شد * چون گلستان تازه مىگردد غزل‌خوانيست باب

اى به ديدار گل رويت چمن را آب و تاب * غنچه بهر بردن نامت دهن شويد به آب

روز ديدار تو روز عيد قربان منست * چشم قربان را فرو بستن نمىبينم صواب

شعلهء من اين همه تندى نمىدانم ز چيست * كشتن پروانه‌اى چندين ندارد اضطراب

خاك گشتم در رهت كز جلوه بر بادم دهى * همچو آتش سر كشيدى از من و من گشتم آب

با همه تابى كه زلفت در سر هر موى داشت * گر نمىدادم دلش يك دم نمىآورد تاب

گرچه كردى در تطاول دست كاكل را دراز * هيچ كوتاهى ندارد زلف هم در پيچ‌وتاب

شيوه‌هاى دلربا دارى يك از يك تازه‌تر * بىوفايى بىعدد نامهربانى بىحساب

من نمىدانم چه وصفت گويم از اوصاف حسن * بىحقيقت بىمروت پرعتابى كم جواب

در سرا پاى تو يك مو بىاداى حسن نيست * پاى تا سر در نكويى انتخابى انتخاب

حال من دانسته ، نادانسته كردى چون كنم * با تجاهل همعنانى با تغافل هم‌ركاب

گر ز من بىتابيى سر زد گناه شوق بود * بر اصول درد رقصد نبض دل در اضطراب

ابروى پرعشوه‌اى دارى و چشمى كم نگاه * خاطرى وعده فرامش كن لبى حاضر جواب

غمزه‌هايت زود جنگ و عشوه‌ها دير آشتى * جلوه‌ها حسرت گداز و فتنه‌ها زنجير تاب

فتنه را زنجير سر دادست زلف سركشت * تا به زنجيرش كند عدل شه گردون حساب

آنكه در اهمال سعى خدمتش بيگاه و گاه * عمرها گه جنگ با من داشتى گاهى عتاب