ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

[ به خانه‌اى كه تو كردى دمى درو مسكن ]

مرا ز گردش چشم تو حال گردانست * چرا كنم گله از گردش سپهر كهن

ملالتم ز غم از حد گذشت و مىترسم * كه تيره گرددم آيينهء دلِ روشن

نه همدمى نه رفيقى كه از لطافت مهر * تواند از دل زارم ز دود گرد محن

ز آشنايى بيگانگان ملول شدم * خوشا فراغت بيگانگى و كنج حزن

بدان سرم كه نشيمن كنم به بزمگهى * كه وارهم به پناهش ز دهر جادوفن

به بزمگاه ولىنعمتى كه در كنفش * ز شرّ حادثه آسوده‌اند صد چون من

رفيع ملت و دين آفتاب شرع مبين * بلندرتبه پناه زمان و صدر ز من

اگر نسب گويى متصل به خير رسل * وگر حسب پرسى متصف به خُلق حسن

زهى به حسن شيَم فايق از همه اقران * چنان كه شاخ گل از نورسيدگان چمن

به بزم قدس چراغ ضمير پاك ترا * كزوست تيره شب فضل و مردمى روشن

جهان ز پنبهء مه مىكند فتيله مدام * فلك ز شيرهء خورشيد مىدهد روغن

ز كلك مشك سواد تو هر رقم باشد * شبى ز نور معانى به روز آبستن

طلوع پرتو مهر تو هركجا باشد * به آفتاب رسد جلوهء سُها كردن

اگر به نور ضمير تو ره رود گردون * به كج‌روى نشود شهرهء زمين و زمن

اگر ز تيزى طبعت سخن كنم شايد * كه ذو الفقار نمايد مرا زبان به دهن

چنان ز نور ضمير تو ديده ور گرديد * كه رشته خطِ نظر شد به ديدهء سوزن

تو در عراقى و مردم نموده چشم سفيد * به خاك تيرهء لاهور و آب شور دكن

ز بيم عدل سياستگر تو ممكن نيست * نسيم را گل بويى ز گلستان چيدن

ز لطف طبع تو اشيا چنان لطيف شدست * كه همچو عكس توان غوطه خورد در آهن

چنان به عهد تو برخاست رسم شكوه ز دهر * كه عندليب فراموش كرده ناليدن

به غير من ز تو محروم در جهان كس نيست * ولى ز پستى طالع ز تيره‌بختى من

اگر به سايه نيفتد ز منع شخص فروغ * ز آفتاب شكايت نمىتوان كردن

هزار بار شنيدم كه گفته‌اى فياض * كه هست شمع هنر در زمانه زو روشن

چرا چنين شده خلوت‌نشين بزم خمول * چرا چنين شده عزلت‌نشين كنج محن

نه يوسفست و ندارد خلاصى از زندان * نه بيژنست و فرور رفته در چه بيژن

چرا به سايهء ما در نمىخزد كه شود * چو آفتاب فلك شمع طالعش روشن

خدايگانا اين لطف را جوابى هست * ولى خدا دهدم جرئت بيان كردن

هزار بار به دل نقش بسته‌ام كه كنم * در آن محيط رجال هنرورى مأمن

ولى چه چاره كنم ره نمىتوانم رفت * كه دست حادثه پايم شكسته در دامن

به درگهت نرسم زانكه بىتهيهء زاد * نمىنمايد احرام كعبه مستحسن