ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

[ كنون خوشست كشيدن شراب خندهء گل ]

محمد بن حسن صاحب الزمان كه بود * پر از مدايح خلقش كتاب خندهء گل

كند براى نثار شكفته‌رويى او * صبا به صحن چمن انتخاب خندهء گل

رود ز خويش چو رنگ شكستهء عاشق * اگر تبسمش آيد به خواب خندهء گل

ز ذوق خندهء لعل لبش چه گل چيند * دلى كه تا به ابد شد خراب خندهء گل

چه خنده‌ها كه زند آفتاب دولت او * به تر شكفتگى آفتاب خندهء گل

ز آب و تاب بهار شكفته‌رويى اوست * شكفتن چمن و آب و تاب خندهء گل

به نسبت قدم او عجب مدان از خاك * كه باج سجده ستاند ز آب خندهء گل

به پاىبوس تو خواهد كه جان نثار كند * و گرنه چيست چنين اضطراب خندهء گل

پى شكفتگى بندگان حضرت تست * دعاى ته دلى مستجاب خندهء گل

ملال اگرنه نصيب مخالف تو بود * چراست اين همه زو اجتناب خندهء گل

نسب درست به لعل لب تو گر نكند * صبا حذر كند از انتساب خندهء گل

اگر به ياد تو باشد عجب مدان كه دهد * فلك به گريهء عاشق خطاب خندهء گل

تبسّم تو اگر پاى در ميانه نهد * چمن دگر نكشد بىحساب خندهء گل

ز غيبت تو چنان قحط سال كام دلست * كه عندليب نشد كامياب خندهء گل

بيا به خنده ده آب چمن كه بىتو نماند * ترشح مژه‌اى در سحاب خندهء گل

ز هجر روى تو گل در چمن نمىشكفد * بيابيا و برافكن نقاب خندهء گل

نديده چشم خرد در بهار شادابى * به غير لعل تو حاضر جواب خندهء گل

بهار معجزه شاداب از تبسم تست * چنان كه چهرهء گلشن ز آب خندهء گل

اگرنه وعدهء ديدار دولتت بودى * زكات ذوق ندادى نصاب خندهء گل

ز استوارى عهد تو تا ابد نرود * ز پاى گريهء بلبل خضاب خندهء گل

ز وصف غنچهء لعل تو فصل فصل پُرست * گذشته‌ام همه جا باب باب خندهء گل

خرد ز گلشن بزم تو منفعل برگشت * چمن نديده نياورد تاب خندهء گل

از آن زمان كه دلم در بهار حسرت تو * نهاد چشم چو بلبل به خواب خندهء گل

هنوز ناله لبِ ذوق خويش مىبوسد * چه نشئه داشت ندانم شراب خندهء گل

لب حسود ز زخم دلم چه مىپرسد * كه هست بىلب لعلت كباب خندهء گل

چه نسبتست به بلبل اسير عشق ترا * خراب گريه كجا و خراب خندهء گل

تبسمت جگر پاره مىكند پيوند * كتان درست كند ماهتاب خندهء گل

جهان به لطف تو محتاج‌تر كه بلبل را * بهار گلشن عشرت به آب خندهء گل

به رخش جلوه خوش آن دم كه تاختن گيرى * شكفته‌روىتر از آفتاب خندهء گل

جهان ز نشئهء ديدار خويش مست كنى * چو ساكنان چمن از شراب خندهء گل