ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

[ ز شوخى نه در ديده آيى نه در بر ]

دماغ فلك پر شد از دود سودا * ز بس رشك قدرش برافروخت آذر

به هر هفت اندام از رشك جاهش * فلك داغها دارد از هفت اختر

نيارد زدن دست و پا گر درافتد * به بحر يقينش گمان شناور

ز طوفان درياى شُبهت ندارد * جز از فكر او كشتى علم لنگر

زهى پادشاه معظم مظفر * به فطرت مقدس به طينت مطهر

سپهر يقين را و درياى دين را * درخشنده اختر فروزنده گوهر

كف دستى از ملك قدر تو ارزد * به اين هفت كشور نه ، هفتاد كشور

بدين ارجمندى كه ديدست فرزند * مر اين نُه پدر را ازين چار مادر

به خاك تو خورشيد افشانده پرتو * به راه تو جبريل گسترده شهپر

نه شوق طواف تو بودى كه ديدى * رخ يوسف مهر از چاه خاور ؟

به گرد تو گردند افلاك دايم * به راه تو پويند پيوسته اختر

به فيض تو محتاج چون مه به خورشيد * عقول مقدس نفوس مطهر

نبودى اگر عكس رويت ، نبودى * نه گردون مزين نه انجم منور

درت خانهء آفتابست گويى * كه در وى شب و روز باشد برابر

كسى كو به خاك درت روز دارد * حديث وجود شبش نيست باور

خطوط شعاعى چو گيسوى حوران * نمودست خور وقف جاروب آن در

شها شهريارا منم آنكه دايم * به مدح تو دارم نفس خشك و لب تر

من و طبع فياض و فكر مديحت * همان خاطر عاشق و ياد دلبر

من و خاطرى از مديحت لبالب * چو دامان درياى عمان ز گوهر

به رغبت فروريخت تيغ زبانم * به پاى مديح تو تا داشت جوهر

به مهر تو دارم درخشنده خاطر * به حرف تو دارم فروزنده دفتر

مرا طالعى همچو خورشيد بايد * كه سايم به خاك درت چهرهء زر

ز دنيا و عقبى مرا بس كه يك دم * كنم مشت خاكى ز كوى تو بر سر

ندارم اگر مايه مهر تو دارم * درين ره كه دارد ز من توشه بهتر ؟

عمل گر نداريم در راه عقبى * همين بس كه علم تو داريم رهبر

ز مهر تو خواهيم همراه بردن * متاع روايى به بازار محشر

در ان دم كه دستى گريبان نيابد * من و دست و دامان آل پيمبر