ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

[ ز شوخى نه در ديده آيى نه در بر ]

فراخست دامان عيشى كه گيرد * ترا چون كمر يك نفس تنگ در بر

به دور رخت شاخ گل در گلستان * سراسر گل زردرويى دهد بر

به عهد قدت در چمن بىتكلف * خجالت بود جمله بار صنوبر

خرامى به خاك شهيدان خود كن * كه تا وارهيم از تمناى محشر

اسيرى كه محتاج لطف تو باشد * سزد گر نشيند ز عالم توانگر

به اقبال خارى چه گلها كه چيند * مسلمانى من به عهد تو كافَر ( 1 )

چه لذت ز انديشهء حور كس را * كه نگرفته باشد ترا تنگ در بر

زدى تيرم آسان و داغم كه مشكل * كبابى توان خورد ازين صيد لاغر

من آن مرغ زارم كه از ناتوانى * به گوشى نزد ناله‌ام حلقه بر در

گهى در هواى قفس مىكَنم جان * گهى در فضاى نفس مىزنم پر

مينداز بر ناله‌ام گوش خواهش * كه بر سفرهء من كبابست اخگر

نفس برنمىآرم از گرد كلفت * كه آهم كند خاك در چشم اختر

اگر خاطرم دامنى برفشاند * نگردد دگر جيب مشرق منور

به بال‌وپر ناله خواهم پريدن * شود گر سبكبارى ضعف ياور

يكى بر سر اين نُه ايوان برآيم * درين خانه تا كى نشينم مكدر

سبك‌روحى من نسيم بهارست * كه بر خاربن گر وزد گل دهد بر

سرو برگ آميزش كس ندارم * زنم موج در خويش چون آب گوهر

به يار سفر كردهء من كه گويد * كه اى چشم غربت ز رويت منور

تو چون شعله تا از سرم پا كشيدى * نشاندى به خاكسترم همچو اخگر

ترا ساخت غربت مرا سوخت دورى * تويى گل به دامن منم خاك بر سر

تو زودم فراموش كردى و ليكن * خيال تو نام مرا دارد از بر

ترا بر زبان قلم نايم اما * غمت كرده حرف مرا زيب دفتر

چه درسم كه ناخوانده گشتم فراموش * چه نامم كه نابرده گشتم مكرر

چو در نامه حال دل خود نويسم * فشانم كف خون به بال كبوتر

منم بىتو دامن فشانده به ساقى * منم بىتو دل برگرفته ز ساغر

كسى را كه يارى نباشد به دامن * كشد درد سر گر نهد لب به كوثر

نهال طرب بىتو در باغ خاطر * درختيست پژمرده بىبرگ و بىبر

چرا دل نباشد مرا بىتو درهم * چسان بىتو خاطر نباشد مكدر

نه پايى كه گامى نهم بىتو در ره * نه دستى كه بىتو كنم خاك بر سر

چه سازم كه هجران ياران يكدل * قضاييست مبرم بلايى مقدر