سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٩

فى ثناء العشق

رحم كن بر وى كه او روى تو ديد * فرقت تلخ تو چون خواهد كشيد ؟

از فراق و هجر مىگوئى سخن * هر چه خواهى كن و ليكن آن مكن

تلخى هجر از ذكور و از اناث * دور دار اى مجرمان را مستغاث !

بر اميد وصل تو مردن خوش ست * تلخى هجر تو فوق آتش ست

گبر مىگويد ميان آن سقر * چه غمم بودى ، گرم كردى نظر ؟

كان نظر شيرين‌كننده [ ىْ ] رنجهاست * ساحران را خونبهاى دست و پاست

نعرهء لا ضير بشنيد آسمان * چرخ گوئى شد پى آن صولجان

ضربت فرعون ما را نيست ضير * لطف حق غالب بود بر قهر غير

گر بدانى سرّ ما را اى مضل ! * مىرهانيمان ز رنج اى كور دل !

هين نيازى شو ، ببين كاين ارغنون * مىزند يا لَيتَ قومى يَعلَمون

داد ما را فضل حق فرعونيى * نى چو فرعونيت ملك فانيى

سر برآر و ملك بين زنده خليل * اى شده غرّه به مصر و رود نيل

هين بدار از مصر اى فرعون ! دست * در ميان قصر جان صد مصر هست

تو انا ربكم همىگوئى به عام * غافل از ماهيّت اين هر دو نام

رب بر مربوب كى لرزان بود ؟ * كى انادان بند جسم و جان بود ؟

نك انا ماييم ، رَسته از انا * از اناى پُربلاى پُرعنا

شكر آن كز دار فانى مىرهيم * بر سر اين دار پندت مىدهيم

دار قتل ما براق رحلتست * دار ملك تو غرور و غفلتست

اين حيات خفيه در نقش ممات * وان ممات خفيه در قشر حيات

مىنمايد نور نار و نار نور * ورنه دنيا كى بدى دار الغرور ؟

هين مكن تعجيل ، اوّل نيست شو * چون غروب آرى ، برآ از شرق ضو

از انائى ازل دل دنگ شد * اين انائى سرد گشت و ننگ شد

از انا چون رست اكنون شد انا * آفرينها بر اناى بىعنا

او گريزان و انائى در پيَش * مىدود چون ديد ويرانى ويَش