سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٥

فى علامات القابليّة

وان فسان ديو در دلهاى كج * مىرود چون كفش كج در پاى كج

گرچه حكمت را به تكرار آورى * چونكه نااهلى ، شود از تو برى

ورچه بنويسى ، نشانش مىكنى * ورچه مىلافى ، بيانش مىكنى

او ز تو رو در كشد اى پرستيز ! * بندها را بگسلد بهر گريز

ور نخوانى و ببيند سوز تو * علم باشد مرغ دست‌آموز تو

فى علامات القابليّة

فى علامات القابليّة

نفس تو تا مست نُقل است و نبيد * دان كه روحت خوشه [ ىِ ] غيبى نديد

كه علاماتست زان ديدار نور * التّجافى مِنكَ مِن دار الغرور

مرغ كو بر آب شورى مىتند * آب شيرين را نديده‌ست او مدد

بلكه تقليدست آن ايمان او * روى ايمان را نديده جان او

پس خطر باشد مقلّد را عظيم * از ره و رهزن ، ز شيطان رجيم

چون ببيند نور او ايمن شود * در مقام اصل او ساكن شود

تا كف دريا نيايد سوى خاك * كاصل او آمد ، بود در اصطكاك

خاكيَست آن كف ، غريبست اندر آب * در غريبى چاره نبود ز اضطراب

چون كه چشمش باز شد وان نقش خواند * ديو را بَر وَىْ دگر دستى نماند

آن مقلّد صد دليل و صد بيان * در زبان دارد ، ندارد هيچ جان

چونكه گوينده ندارد جان و فر * گفت او را كى بود جان و ثمر ؟

مىكند گستاخ مردم را به راه * او به جان لرزان ترست از برگ كاه

پس حديثش گرچه بس با فر بود * در حديثش لرزه هم مضمر بود

شيخ نورانى زِ رَه آگه كند * با سخن هم نور را همره كند

جهد كن تا مست و نورانى شوى * تا حديثت را شود نور و روى

هر چه گويى باشد آن هم نورناك * آسمان هرگز نبارد غير پاك

آسمان شو ، ابر شو ، باران ببار * ناودان بارش كند ، نبود به كار