سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٣

قريب ممّا سبق و فيه بيان انّ الزّمان لا يخلو من قائم للَّه به حق

آن بليس از ننگ و عار كمترى * خويش را افكند در صد ابترى

از حسد مىخواست تا بالا بود * خود چه بالا ، بلكه خون‌پالا بود

آن ابو جهل از محمّد ننگ داشت * از حسد خود را به بالا مىفراشت

بو الحكم نامش بد و بو جهل شد * اى بسا اهل از حسد نااهل شد

من نديدم در جهان جست‌وجو * هيچ اهليّت به از خوى نكو

صاف خواهى چشم عقل و سمع را * بردران تو پرده‌هاى طمع را

هر كه را باشد طمع ، الكن شود * با طمع كى چشم دل روشن شود ؟

پيش چشم او خيال جاه و زر * همچنان باشد كه موى اندر بصر

جز مگر مستى كه از حق پُر بود * گرچه بدهى گنجها ، او حُر بود

هر كه از ديدار برخوردار شد * اين جهان در چشم او مردار شد

انبيا را واسطه زان كرد حق * تا پديد آيد حسدها در قلق

زانكه كس را از خدا عارى نبود * حاسد حق هيچ ديّارى نبود

آن كسى كش مثل خود پنداشتى * زان سبب با او حسد برداشتى

چون مقرّر شد بزرگىّ رسُول * پس حسد نايد كسى را در قبول

پس به هر دورى وليّى قايسمت * تا قيامت آزمايش دايمست

هر كه را خوى نكو باشد برست * هر كسى كو شيشَه دل باشد شكست

پس امام حَقِّ قايم آن وليست * خواه از نسل عمر ، خواه از عليست

مهدى و هادى ويَست اى راه‌جو ! * هم نهان و هم نشسته پيش رو

او چو نورست و خرد جبريل اوست * آن وَلِىِّ كَمْ ازو قنديل اوست

وانكه از قنديل كَمْ مشكات ماست * نور را در مرتَبه ترتيبهاست