سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٩

فى هذا المعنى و ما يقرب منه

همچو مورى اندرين خرمن خوشم * تا فزون از خويش بارى مىكشم

راست كن اجزات را از راستان * سر مكش اى راست رَو ! زان آستان

هم تَرازو را تَرازو راست كرد * هم ترازو را ترازو كاست كرد

هر كه با ناراستان هم سنگ شد * در كجى افتاد و عقلش دنگ شد

رو أشدّاء على الكفّار باش * خاك بر دلدارى اغيار پاش

بر سر اغيار چون شمشير باش * هين مكن روباه‌بازى ، شير باش

تا ز غيرت از تو ياران نگسلند * زانكه آن خاران عدوى اين گُلَند

آتش اندرزن به گرگان چون سپند * زانكه اين گرگان عدوى يوسفند

عشوه‌هاى يار بد منيوش هين * دام بين ، ايمن مرو تو بر زمين

دم دهد ، گويد تو را : اى جان دوست ! * تا چو قصّابى كشد از دوست پوست

سر نهد در پاى تو قصّاب‌وار * دم دهد تا خونت ريزد زارزار

همچو شيرى صيد خود را خويش كن * ترك عشوهء اجنبى و خويش كن

همچو خادم دان مراعات خسان * بىكسى بهتر ز عشوه [ ىْ ] ناكسان

در زمين مردمان خانه مكن * كار خود كن ، كار بيگانه مكن

كيست بيگانه ؟ تن خاكىّ تو * كز براى اوست غمناكىّ تو

تا تو تن را چرب و شيرين مىدهى * جوهر خود را نبينى فربهى

گر ميان مشك تن را جا شود * روز مردن گَندِ او پيدا شود

مشك را بر تن مزن ، بر دل بمال * مشك چبْود ؟ نام پاك ذو الجلال

آن منافق مشك بر تن مىنهد * روح را در قعر گلخن مىنهد

بر زبان نامِ حَق و در جان او * گَنْدها از كفر بر ايمان او