سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٧

أيضا

همچو آهن ز آهنى بىرنگ شو * در رياضت آينه [ ىْ ] بىزنگ شو

خويش را صافى كن از اوصاف خود * تا ببينى ذات پاك صاف خود

بينى اندر در علوم انبيا * بىكتاب و بىمعيد و اوستا

گفت پيغمبر كه هست از امّتم * كو بود هم گوهر و هم همّتم

مر مرا زان نور بيند جانشان * كه من ايشان را همىبينم بدان

بىصحيحين و احاديث و روات * بلكه اندر مشرب آب حيات

اهل صيقل رسته‌اند از بو و رنگ * هر دمى بينند خوبى بىدرنگ

نقش و قشر علم را بگذاشتند * رايت عين اليقين افراشتند

رفت فكر و روشنائى يافتند * نحر و بحر آشنائى يافتند

مرگ كاين جمله ازو در وحشتند * مىكنند اين قوم بر وى ريشخند

كس نيايد بر دل ايشان ظفر * بر صدف آيد ضرر ، نى بر گهر

گرچه نحو و فقه را بگذاشتند * ليك محو و فقر را برداشتند

تا نقوش هشت جنّت تافته‌ست * لوح دلشان را پذيرا يافته‌ست

برترند از عرش و كرسى و خلا * ساكنان مقعد صدق خدا

دفتر صوفى سواد و حرف نيست * جز دل اسفيد همچون برف نيست

زاد دانشمند آثار قلم * زاد صوفى چيست ؟ آثار قدم

همچو صيّادى سوى اشكار شُد * گام آهو ديد ، بر آثار شُد

چند گاهش گام آهو در خورست * بعد از آن خود ناف آهو رهبرست

چون كه شكر گام كرد و ره بريد * لاجرم زان گام در كامى رسيد

رفتن يك منزلى بر بوى ناف * بهتر از صد منزل گام و طواف