سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٠

فى انّ نيل المنى به قدر العناء

آب خوش را صورت آتش مده * اندر آتش صورت آبى منه

از شراب قهر چون مستى دهى * نيستها را صورت هستى دهى

چيست مستى ؟ بند چشم از ديد چشم * تا نمايد سنگ ، گوهر ، پشم ، يشم

چيست مستى ؟ حسّها مبدل شدن * چوب گز اندر نظر صندل شدن

چون قضا آيد ، شود دانش به خواب * مه سيه گردد ، بگيرد آفتاب

از قضا اين تعبيه كى نادرست ؟ * از قضا دان كو قضا را منكرست

اين قضا ابرى بود خورشيدپوش * شير و اژدرها شود زو همچو موش

اى خنك آن كو نكوكارى گرفت * زور را بگذاشت او زارى گرفت

گر قضا پوشد سيه همچون شبت * هم قضا دستت بگيرد عاقبت

گر قضا صد بار قصد جان كند * هم قضا دستت دهد ، درمان كند

اين قضا صد بار اگر راهت زند * بر فراز چرخ خرگاهت زند

از كرم دان اين كه مىترساندت * تا به ملك ايمنى بنشاندت

مرد غرقه گشته جانى مىكند * دست را در هر گياهى مىزند

تا كدامش دست گيرد در خطر * دست و پايى مىزند از بيم سر

دوست دارد دوست اين آشفتگى * كوشش بيهوده به از خفتگى

آنكه او شاهست ، او بيكار نيست * ناله از وى طرفه كو بيمار نيست

بهر اين فرمود رحمان ، اى پسر ! * كلّ يوم هو فى شان ، اى پسر !

اندرين ره مىتراش و مىخراش * تا دم آخر دمى فارغ مباش

تا دم آخر دمى آخر بود * كه عنايت با تو صاحب سر بود

آن درم دادن سخى را لايق ست * جان سپردن خود سخاى عاشق ست