سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٣

فى التّجرّد عن الوساوس و الفضول

شب نبد نور و نديدى رنگ را * پس به ضدّش نور پيدا شد تو را

ديدن نورست آنگه ديد رنگ * وين به ضدّ نور دانى بىدرنگ

كت نظر بر نور بود آنگه به رنگ * پس به ضد پيدا بود رومى و زنگ

رنج و غم را حق پى آن آفريد * تا بدين ضد خوشدلى آيد پديد

پس نهانيها به ضد پيدا شود * چونكه حق را نيست ضد ، پنهان بود

پس به ضدّ نور دانستى تو نور * ضد ضد را مىنمايد در صدور

نور حق را نيست ضدّى در وجود * تا به ضد او را توان پيدا نمود

صورت از معنى چو شير از بيشه دان * يا چو آواز و سخن ز انديشه‌دان

اين سخن و آواز از انديشه خاست * تو ندانى بحر انديشه كجاست

ليك چون موج سخن ديدى لطيف * بحر آن دانى كه باشد هم شريف

چون ز دانش موج انديشه بتاخت * از سخن و آواز او صورت بساخت

از سخن صورت بزاد و باز مرد * موج خود را باز اندر بحر برد

صورت از بىصورتى آمد برون * باز شد كانّا إليه راجعُون

پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتيست * مصطفى فرمود دنيا ساعتيست

فكر ما تيريست از هو در هوا * در هوا كى پايد ؟ آيد تا خدا

هر نفس نو مىشود دنيا و ما * بىخبر از نو شدن اندر بقا

عمر همچون جوى نونو مىرسد * مستمرّى مىنمايد در جسد

آن ز تيزى مستمر شكل آمده‌ست * چون شرر كش تيز جنبانى به دست

شاخ آتش را بجنبانى به ساز * در نظر آتش نمايد بس دراز

اين درازى مدّت از تيزىّ صنع * مىنمايد سرعت‌انگيزىّ صنع

هر كه را هست از هوسها جان پاك * زود بيند حضرت و ايوان پاك

چون محمّد پاك شد از نار و دود * هر كجا رو كرد وجه اللَّه بود