سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٢

فى انّ الظّاهر ينشأ من الباطن

هست آن ريگ اى پسر ! مرد خدا * كو به حق پيوست و از خود شد جدا

آب عذب دين همىجوشد ازو * طالبان را زو حياتست و نمو

غير مرد حق چو ريگ خشك دان * كاب عمرت را خورد او هر زمان

طالب حكمت شو از مرد حكيم * تا ازو گردى تو بينا و عليم

منبع حكمت شود حكمت طلب * فارغ آيد او ز تحصيل و سبب

لوح حافظ لوح محفوظى شود * عقل او از روح محظوظى شود

چون معلّم بود عقلش مرد را * بعد از آن شد عقل شاگردى ورا

عقل چون جبريل گويد : احمدا ! * گر يكى گامى نهم ، سوزد مرا

تو مرا بگذار ازين پس پيش ران * حدّ من اين بود اى سلطان جان !

اين سخن چون قشر ، معنى مغزِ آن * اين سخن چون نقش ، معنى همچو جان

پوست باشد مغز بد را عيب‌پوش * مغز نيكو را ز غيرت غيب‌پوش

چون قلم از باد بُد ، دفتر ز آب * هر چه بنويسى فنا گردد شتاب

باد در مردم هوا و آرزوست * چون هوا بگذاشتى پيغام هوست

خوش بود پيغامهاى كردگار * كو ز سر تا پاى باشد پايدار

خطبه [ ىِ ] شاهان بگردد وان كيا * جز كيا و خطبه‌هاى انبيا

زانكه نوش پادشاهان از هواست * بارنامه [ ى ] انبيا از كبرياست

از درمها نام شاهان بركنند * نام احمد تا ابد بر مىزنند

نام احمد ، نام جمله انبياست * چونكه صد آمد ، نود هم پيش ماست

نورِ نورِ چشم از نور دلست * نور چشم از نور دلها حاصلست

باز نور نور دل ، نور خداست * كو ز نور عقل و حس پاك و جداست