سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

فى ذمّ الحسد

كوى نوميدى مرو ، امّيدهاست * سوى تاريكى مرو ، خورشيدهاست

دل تو را در كوى اهل دل كشد * تن تو را در حبس آب و گل كشد

هين غذاى دل بده از همدلى * رو بجو اقبال را از مقبلى

صاحب دل پادشاه حسهاست * صاحب دل شاه دلهاى شماست

فرع ديد آمد عمل بىهيچ شك * پس نباشد مردم الّا مردمك

جان نامحرم نبيند روى دوست * جز همان جانى كه او از اصل اوست

سايه [ ىِ ] يزدان بود بندهء خدا * مردهء اين عالم و زندهء خدا

دامن او گير زوتر بىگمان * تا رهى در دامن آخر زمان

كَيْف مدّ الظّل نقش اولياست * كو دليل نور خورشيد خداست

اندرين وادى مرو بىاين دليل * لا أحبُّ الآفلين گو چون خليل

رو ز سايه آفتابى را بياب * دامن شه شمس تبريزى بتاب

ره ندانى جانب اين سور و عرس * از ضياء الحق حسام الدّين بپرس

فى ذمّ الحسد

فى ذمّ الحسد

ور حسد گيرد تو را در ره گلو * در حسد ابليس را باشد غلو

كو ز آدم ننگ دارد از حسد * با سعادت جنگ دارد از حَسَد

عقبه [ اى ] زين صعب‌تر در راه نيست * اى خنك آن كش حَسَد همراه نيست !

اين جسد خانه [ ىْ ] حسد آمد بدان * از حسد آلوده گردد خاندان

گر جسد خانهء [ ىْ ] حسد آمد وليك * اين جسد را پاك كرد اللَّه نيك

طَهّرا بَيتى نشان پاكى است * گنج نورست ار طلسمش خاكى است

چون كنى بر بىحسد مكر و حسد * زان حسد دل را سياهيها رسد

خاك شو مردان حق را زير پا * خاك بر سر كن حسد را همچو ما

شكر كن مر كاملان را بنده باش * پيش ايشان مرده شو ، پاينده باش