سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٨

فى صحبة أهل الكمال

پنبه اندر گوش حسِّ دون كنيد * موى حس از چشم خود بيرون كنيد

پنبه [ ىِ ] آن گوش سِر گوش سَرست * تا نگردد اين كَر آن باطن كرست

بىحس و بىگوش و بىفكرت شويد * تا خطاب ارجِعى را بشنويد

تا به گفت و گوى بيدارى درى * تو ز گفت خواب بويى كى برى ؟

سَير بيرونيست قول و فعل ما * سير باطن هست بالاى سما

حسّ خشكى ديد كز خشكى بزاد * سير جان پا در دل دريا نهاد

چونكه عمر اندر ره خشكى گذشت * گاه كوه و گاه صحرا ، گاه دشت

آب حيوان از كجا خواهى تو يافت ؟ * موج دريا را كجا خواهى شكافت ؟

موج خاكى وَهم و فهم و فكر ماست * موج آبى مَحو و سُكرست و فناست

تا درين سكرى ، از آن سكرى تو دور * تا ازين مستى ، از آن جامى تو كور

فى صحبة أهل الكمال

فى صحبة أهل الكمال

رو به معنى كوش اى صورت‌پرست ! * زانكه معنى بر تن صورت‌پَرَست

همنشين اهل معنى باش تا * هم عطا يا بى و هم باشى فتا

جان بىمعنى درين تن بىخلاف * هست همچون تيغ چوبين در غلاف

تا غلاف اندر بود ، با حالتست * چون برون شد ، سوختن را آلتست

تيغ چوبين را مبر در كارزار * بنگر اوّل تا نگردد كار زار

گر بود چوبين ، برو ديگر طلب * ور بود الماس ، پيش آ با طرب

تيغ در زرّادخانه [ ى ] اولياست * ديدن ايشان شما را كيمياست

جمله دانايان همين گفته همين * هست دانا رحمة للعالمين

گر انارى مىخرى ، خندان بخر * تا دهد خنده ز دانه [ ىْ ] او خبر

نار خندان باغ را خندان كند * صحبت مردانت از مردان كند

گر تو سنگ صخره و مرمر شوى * چون به صاحبدل رسى گوهر شوى

مهر پاكان در دل و در جان نشان * دل مده الّا به مهر دلخوشان