سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦

فى عجايب قدرته تعالى و عجز الخلائق

مرد نحوى را از آن در دوختم * تا شما را نحو محو آموختم

فقه فقه و نحو نحو و صرف صرف * در كم آمد يا بى اى يار شگرف !

با هوا و آرزو كم باش دوست * چون يُضِلُّك عَن سبيلِ اللَّه اوست

اين هوا را نشكند اندر جهان * هيچ چيزى همچو سايه [ ىْ ] همرهان

گفت پيغمبر على را كاى على ! * شير حقّى ، پهلوانى پُردلى

ليك بر شيرى مكن هم اعتميد * اندر آ در سايه [ ىِ ] نخل اميد

اندر آ در سايه [ ىِ ] آن عاقلى * كش نتاند برد از ره ناقلى

ظلّ او اندر زمين چون كوه قاف * روح او سيمرغ بس عالى طواف

گر بگويم تا قيامت نعت او * هيچ او را مقطع و غايت مجو

در بشر روپوش گشته‌ست آفتاب * فهم كن ، و اللَّه أعلَم بِالصَّواب

يا على ! از جمله [ ىِ ] طاعات راه * برگزين تو سايه [ ىِ ] خاص إله

هر كسى در طاعتى بگريختند * خويشتن را مخلصى انگيختند

تو برو در سايه [ ىِ ] عاقل گريز * تا رهى زان دشمن پنهان ستيز

از همه طاعات اينت بهترست * سبق يا بى بر هران سابق كه هست

با چنان قادر خدائى كز عدم * صد چو عالم هست گَردانَد بِه دَم

صد چو عالم در نظر پيدا كند * چونكه چشمت را به خود بينا كند

گر جهان پيشت بزرگ و بابنيست * پيش قدرت ذرّه [ اى ] مىدان كه نيست

اين جهان خود حبس جانهاى شماست * هين رويد آن‌سو كه صحراى شماست

اين جهان محدود و آن خود بىحدست * نقش و صورت پيش آن معنى سدست

صد هزاران نيزهء فرعون را * در شكست از موسيى با يك عصا