سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٤

فى النّهى عن متابعة أهل الدّعوى

عكس كاوّل زد ، تو آن تقليد دان * چون پياپى شد ، شود تحقيق آن

تا نشد تحقيق از ياران مبر * از صدف مگسل ، نگشت آن قطره در

بهر اين گفتند دانايان به فن * ميهمان محسنان بايد شدن

تو مريد و ميهمان آن كسى * كو ستاند حاصلت را از خسى

نيست چيره ، چون تو را چيره كند ؟ * نور ندهد ، مر تو را تيره كند !

چون ورا نورى نبود اندر قران * نور كى يابند از وى ديگران ؟

همچو اعمش كو كند داروى چشم * چه كشد در چشمها الّا كه پشم ؟ !

از خدا بوئى نه او را نه اثر * دعويَش افزون ز شيث و بو البشر

ديو ننموده ورا هم نقش خويش * او همىگويد ز ابداليم بيش

حرف درويشان بدزيده بسى * تا گمان آيد كه هست او خود كسى

خرده گيرد در سخن بر بايزيد * ننگ دارد از درون او يزيد

بينوا از نان و خوان آسمان * پيش او ننداخت حق يك استخوان

او ندا كرده كه خوان بنهاده‌ام * نايب حقّم ، خليفه‌زاده‌ام

الصّلا ! ساده‌دلان پيچ پيچ * تا خوريد از خوان جودم هيچ هيچ !

سالها بر وعده [ ىِ ] فردا كسان * گِرد آن در گشته ، فردا نارسان

دير بايد تا كه سِرِّ آدمى * آشكارا گردد از بيش و كمى

زير ديوار تنش گنجيست يا * خانه [ ىِ ] مارست و مور و اژدها

چونكه پيدا گشت كو چيزى نبود * عمر طالب رفته ، آگاهى چه سود ؟ !

ليك نادر طالب آيد كز فروغ * در حق آن نافع آيد آن دروغ

او به قصد نيك خود جائى رسد * گرچه جان پنداشت ، آن آمد جسد

چون تحرّى در دل شب قبله را * قبله نى و آن نمازِ او رَوا