سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٢

فى انّ مدار هذه النّشأة على الغفلة

زانكه دل بر نقش تقليدست بند * رَو به آب چشم ، بندش را برند

زانكه تقليد آفت هر نيكوئيست * كَه بود تقليد اگر كوه قويست

از محقّق تا مقلّد فرقهاست * كاين چو داودست و آن ديگر صداست

منبع گفتار اين سوزى بود * وان مقلّد كهنه‌آموزى بود

هين مشو غرّه بدان گفت حزين * بار بر گاوست و بر گردون حنين

نوحه‌گر باشد مقلّد در حديث * جز طمع نبود مراد آن خبيث

نوحه‌گر گويد حديث سوزناك * ليك كو سوز دل و دامان چاك ؟

هم مقلّد نيست محروم از ثواب * نوحه‌گر را مزد باشد در حساب

كافر و مؤمن خدا گويند ليك * در ميان هر دو فرقى هست نيك

آن گدا گويد خدا از بهر نان * متّقى گويد خدا از عين جان

گر بدانستى گدا آن گفت خويش * پيش چشم او نه كم ماندى نه بيش

سالها گويد خدا آن نان خواه * همچو خر مصحف كشد از بهر كاه

گر به دل در تافتى گفت لبش * ذرّه ذرّه گشته بودى قالبش

چند بت بشكست احمد در جهان * تا كه يا رب گوى گشتند امّتان

گر نبودى كوشش احمد ، تو هم * مىپرستيدى چو اجدادت صنم

اين سرت وارست از سجده [ ىْ ] بتان * تا بدانى حقّ او بر امّتان

گر بگوئى شكر اين رستن بگو * كز بت باطن همت برهاند او

او سرت را چون رهانيد از بتان * هم بدان قوّت تو دل را وارهان

سر ز شكر دين از آن برتافتى * كز پدر ميراث مفتش يافتى

مرد ميراثى چه داند قدر مال ؟ * رستمى جان كَنْد و مالى يافت زال

استن اين عالم اى جان ! غفلت ست * هوشيارى اين جهان را آفت ست