سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٥

حكاية فيها دراية

از دعاهاى زن و زارىّ او * وز غم مرد و گران بارىّ او

سالم از دزدان و از آسيب سنگ * برد تا دار الخلافه بىدرنگ

ديد درگاهى پُر از انعامها * اهل حاجت گستريده دامها

دم‌به‌دم هر سوى صاحب حاجتى * يافته زان در عطا و خلعتى

بهر گبر و مؤمن و زيبا و زشت * همچو خورشيد و مطر ، نى چون بهشت

عام و خاصه از سليمان تا به مور * زنده گشته چون جهان از نفخ صور

پس نقيبان پيش او باز آمدند * بس گلاب لطف بر جَيْبش زدند

حاجت او فهمشان شد بىمقال * كار ايشان بد عطا پيش از سؤال

پس به دو گفتند : يا وجه العرب ! * از كجائى ؟ چونى از راه و تعب ؟

گفت : اين هديه بر سلطان بريد * سايل شه را ز حاجت واخريد

من غريبم از بيابان آمدم * بر اميد لطف سلطان آمدم

بوى لطف او بيابانها گرفت * ذرّه‌هاى ريگ هم جانها گرفت

آن سبوى آب را در پيش داشت * تخم خدمت را در آن حضرت بكاشت

آب شيرين و سبوى سبز و نو * ز آب بارانى كه جمع آمد به گَوْ

خنده مىآمد نقيبان را از آن * ليك پذرفتند آن را همچو جان

زانكه لطف شاه خوب باخبر * كرده بود اندر همه اركان اثر

خوى شاهان در رعيّت جا كند * چرخ اخضر خاك را خضرا كند

آن سبوى آب ، دانشهاى ماست * وان خليفه ، دجلهء علم خداست

ما سبوها پر به دجله مىبريم * گرنه خَر دانيم ما خود را خريم !

گر ز دجله با خبر بودى چو ما * او نَبُردى آن سبو را جابه‌جا

بلكه از دجله چو واقف آمدى * آن سبو را بر سر سنگى زدى

آن خليفه ديد و احوالش شنيد * آن سبو را پر ز زر كرد و مزيد

آن عرب را كرد از فاقه خلاص * داد بخششها و خلعتهاى خاص

پس نقيبى را بفرمود آن قباد * آن جهان بخشش و آن بحر داد