سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

فى مخاطبة الفلك و طلب عطفه

تا بدانى كه تن آمد چون لبيس * رَو بجو لابس ، لباسى را مليس

روح را توحيد اللَّه خوشترست * غير ظاهر دست و پايى ديگرست

دست و پا در خواب بينى ايتلاف * آن حقيقت دان ، مدانش از گزاف

آن توئى كه بىبدن دارى بدن * پس مترس از جسم جان بيرون شدن

اى برادر موضع تاريك و سرد * صبر كردن بر غم و سستى و درد

چشمه [ ىِ ] حيوان و جام مستى است * كان بلنديها همه در پستى است

آن بهاران مضمرست اندر خزان * خود بهارست آن خزان ، مگريز از آن

همره غم باش و با وحشت بساز * مىطلب در مرگ خود عمر دراز

وانچه گويد نفس تو آنجا بدست * مشنوش ، چون كار او ضد آمده‌ست

تو خلافش كن كه از پيغمبران * اين‌چنين آمد وصيّت در جهان

نفس مىخواهد كه تا ويران كند * خلق را گمراه و سر گردان كند

من ز مكر نفس ديدم چيزها * كو برد از سحر خود تمييزها

وعدها بِدْهد تو را تازه بدست * كه هزاران بارها آن را شكست

عمر اگر صد سال خود مهلت دهد * اوت هر روزى بهانهء نو نهد

گرم گويد وعده‌هاى سرد را * جادوى مردى ببندد مرد را

اى فلك ! در فتنهء آخر زمان * تيز مىگردى ، بده آخر ضمان

خنجر تيزى تو اندر قصدِ ما * نيش زهر زهرآلوده‌اى در فصد ما

اى فلك ! از رحم حق آموز رحم * بر دل موران مزن چون مار زخم

حقّ آن كه چرخهء چرخ تو را * كرد گردون در فراز اين سرا

كه دگرگون گردى و رحمت كنى * پيش از آنكه بيخ ما را بر كنى