سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٧

فى التّضرّع إلى اللَّه فى طلب البصيرة و المرشد

بلكه بويش آسمانها بررود * بر دماغ حور و رضوان بر شود

آنچه مىگويم به قدر فهم تست * مُردم اندر حسرت فهم درست

فهم آبست و وجود تن سبو * چون سبو بشكست ، ريزد آب ازو

اين سبو را پنج سوراخ‌ست ژرف * اندرونى آب ماند خود نه برف

امر غُضّوا غَضّةً أبصارَكُم * هم شنيدى ، راست ننهادى تو سم

از دهانت نطق فهمت را برد * گوش چون ريگست ، فهمت را خورد

همچنين سوراخهاى ديگرت * مىكشاند آب فهم مضمرت

گر ز دريا آب را بيرون كنى * بىعوض ، آن بحر را هامون كنى

بىگهست ار نى بگويم حال را * مدخل اعواض را و ابدال را

كان عوضها وان بدلها بحر را * از كجا آيد ز بعد خرجها

صد هزاران جانور زان مىخورند * ابرها هم از برونش مىبرند

باز دريا آن عوضها مىكشد * از كجا ؟ و اللَّه أعلَم بالرّشد

هين بجو كه ركن دولت جستن است * هر گشادى در دل اندر بستن است

از همه كار جهان پرداخته * كو و كو مىگو بجان چون فاخته

نيك بنگر اندرين اى محتجب ! * كه دعا را بست حق بر استجب

هر كه را دل پاك باشد ز اعتلال * آن دعايش مىرود تا ذو الجلال

آن دعاى بى خود آن خود ديگرست * آن دعا زو نيست ، كار داورست

آن دعا حق مىكند ، چون او فناست * آن دعا و آن اجابت از خداست

واسطه [ ىْ ] مخلوق نى اندر ميان * بىخبر زان لابه كردن جسم و جان

بندگان حق رحيم و بردبار * خوى حق دارند در اصلاح كار