سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨

فى انّ العامة يعظمون الظّواهر و يؤذون البواطن

گاو بشتابد ز بيم زخم سخت * نى براى بردن گردون و رخت

ليك دادش حق چنين خوف وجع * تا مصالح حاصل آيد در تبع

همچنان هر كاسبى اندر دكان * بهر خود كوشد ، نه اصلاحِ جهان

هر يكى بر درد جويد مرهمى * در تبع قايم شده زين عالَمى

حق ستون اين جهان از ترس ساخت * هر يكى از ترس جان در كار تاخت

حمد ايزد را كه ترسى را چنين * كرد او معمار اصلاح زمين

اين همه ترسنده‌اند از نيك و بد * هيچ ترسنده نترسد او ز خود

پس حقيقت بر همه حاكم كسيست * كه قريبست او ، اگر محسوس نيست

هست او محسوس اندر مكمنى * ليك محسوس حِسِ اين خانه نى

آن حسى كه حق بر آن حس مُظهَرست * نيست حِسِّ اين جهان ، او ديگرست

حِسِّ حيوان گر بديدى آن صُوَر * بايزيد وقت بودى گاو و خر

گر بديدى حس حيوان شاه را * هم بديدى گاو و خر اللَّه را

صنع بيند مرد محجوب از صفات * در صفات آنست كو گُم كرد ذات

واصلان چون غرق ذاتند اى پسر ! * كى كنند اندر صفات او نظر ؟

چونكه اندر قعر جو باشد سرت * كى به رنگ آب افتد منظرت ؟

گر به رنگ آب بازآئى ز قعر * پس پلاسى بستدى ، دادى تو شَعر

طاعت عامه ، گناه خاصگان * وصلت عامه ، حجاب خاص دان !

فى انّ العامة يعظمون الظّواهر و يؤذون البواطن

فى انّ العامة يعظمون الظّواهر و يؤذون البواطن

ابلهان تعظيم مسجد مىكنند * در جفاى اهل دل جِد مىكنند

آن مجازست اين حقيقت ، اى خران ! * نيست مسجد جز درون عارفان

مسجدى كان اندرون اولياست * سجده‌گاه جمله است ، آنجا خداست

تا دل مرد خدا نامد به درد * هيچ قومى را خدا رُسوا نكرد