سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٠

فى الفناء فى اللّه سبحانه

هر كسى اندازهء روشن‌دلى * غيب را بيند به قدر صيقلى

هر كه صيقل بيش كرد او بيش ديد * بيشتر آمد برو صورت پديد

گر تو گوئى آن صفا فضل خداست * نيز اين توفيق صيقل زان عطاست

قدر همّت باشد آن جهد و دعا * لَيسَ لِلإنسان إلّا ما سَعى

واهب همّت خداوندست بس * همّت شاهى ندارد هيچ خس

نيست تخصيص خدا كس را به كار * مانع طوع و مراد و اختيار

ليك چون رنجى دهد بدبخت را * او گريزاند به كفران رخت را

نيكبختى را چو حق رنجى دهد * رخت را نزديكتر وامىنهد

گفت موسى را به وحى دل خدا * كاى گزيده ! دوست مىدارم تو را

گفت : چه خصلت بود اى ذو الكرم ! * موجب آن تا من آن افزون كنم ؟

گفت : چون طفلى به پيش والده * وقت قهرش دست هم بر وى زده

خود نداند كه جز او ديّار هست * هم ازو مخمور و هم از اوست مست

مادرش گر سيليى بر وى زند * هم به مادر آيد و بر وى تند

از كسى يارى نخواهد غير او * اوست جمله شرِّ او و خير او

خاطر تو هم ز ما در خير و شر * التفاتت نيست جاهاى دگر

غير من پيشت چو سنگست و كلوخ * گر صبىّ و گر جوان و گر شيوخ

عاشقان را شادمانى و غم اوست * دستمُزد و اجرتِ خدمت هم اوست

غير معشوق ار تماشايى بود * عشق نبود ، هرزه سودائى بود

عشق آن شعله ست كو چون بر فروخت * هر چه جز معشوق ، آن را جمله سوخت

تيغ لا در قتل غير حق براند * درنگر زان پس كه بعد از لا چه ماند ؟