سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

فى الرّياضة و ترك متابعة الهوى

ورنه خود تيره شود آن تيرگى * دررسد در تو جزاى خيرگى

ور نيايد تير از بخشايش است * نى پى ناديدن آلايش است

هين مراقب باش گر دل بايدت * از پى هر فعل چيزى زايدت

ور ازين افزون تو را همّت بود * از مراقب كار بالاتر رود

پس چو آهن گرچه تيره هيكلى * صيقلى كن ، صيقلى كن ، صيقلى

تا دلت آيينه گردد پُرصور * اندرو هر سو مسيحى سيم‌بر

آهن ارچه تيره و بىنور بود * صيقلى آن تيرگى از وى زدود

صيقلى ديد آهن و خوش كرد رو * تا كه صورتها توان ديدن درو

گر تن خاكى غليظ و تيره است * صيقلش كن ، زانكه صيقل‌گيره است

تا درو اشكال غيبى رو دهد * عكس حورى و ملك در وى جهد

صيقل عقلت بدان دادست حق * كه به دو روشن شود دل را ورق

صيقلى را بسته‌اى ، اى بىنماز ! * و ان هوا را كرده [ اى ] دو دست باز

گر هوا را بند بنهاده شود * صيقلى را دست بگشاده شود

آهنى كآيينه [ ىِ ] غيبى بدى * جمله صورتها درو مُرسَل شدى

تيره كردى ، زنگ دادى در نهاد * اين بود يَسعَونَ فى الارضِ الفَساد

تا كنون كردى چنين ، اكنون مكن * تيره كردى آب را ، افزون مكن

بر مشوران تا شود اين آب صاف * وندرو بين ماه و اختر در طواف

زانكه مردم هست همچون آب جو * چون شود تيره ، نبينى قعر او

قعر جو پرگوهرست و پر ز دُر * هين مكن تيره كه هست اوصاف و حُرّ

جان مردم هست مانند هوا * چون به گَرد آميخت ، شد پردهء سما

مانع آيد او ز ديد آفتاب * چونكه گَرْدش رفت ، شد صافى و ناب

هين مكن زين پس فراگير احتراز * كه ز بخشايش دَرِ توبه‌ست باز