سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

فى منقبة الجوع و تحذير الشّيطان منه

زين پليدى برهد و پاكى برد * از يطَهّركُم تن او بر خورد

ديو مىترساندت كه هين و هين * زين پشيمان گردى و گردى حزين

گر گدازى زين هوسها تو بدن * بس پشيمان و غمين خواهى شدن

اين بخور كه هست داورى مزاج * و ان بياشام از پى نفع و علاج

هم بدين نيّت كه اين تن مركبست * آنچه خو كرده‌ست ، آنش اصوبست

هين مگردان خو كه پيش آيد خلل * در دماغ و دل بزايد صد علل

اين‌چنين تهديدها آن ديو دون * آرد و بر خلق خواند صد فسون

خويش جالينوس سازد در دوا * تا فريبد نفس بيمار تو را

كاين تو را سودست در درد و غمى * گفت آدم را همين در گندمى

پيش آرد هى هى و هى هات را * از لويشه پيچد او لبهات را

همچو لبهاى فرس در وقت نعل * تا نمايد سنگ كمتر را چو لعل

گوشهايت گيرد او چون گوش اسب * مىكشاند سوى حرص و سوى كسب

برزند بر پات نعلى ز اشتباه * كه بمانى تو ز درد آن ز راه

نعل او هست آن تردّد در دو كار * اين كنم يا آن كنم ؟ اى هوشيار !

اين بكن كه هست مختار نبى * آن مكن كه كرد مجنون و صبىّ

حفّت الجنّة ، به چه محفوف گشت ؟ * بِالمَكاره كه ازو افزود كشت

صد فسون دارد ز حيلت وز دها * كه كند در سَلّه ، گر هست اژدها

گر بود آب روان بربنددش * ور بود حبر زمان بر خنددش

عقل را با عقل يارى يار كُن * أمرُهُم شورى بخوان و كار كن

گر مراقب باشى و بيدار تو * زود بينى پاسخ كردار تو

چون مراقب باشى و گيرى رسن * حاجتت نايد قيامت آمدن

آنكه رمزى را بداند او صحيح * حاجتش نايد كه گويندش صريح

اين بلا از كَوْدنى آيد تو را * كه نكردى فهم نكتهء رمز را

از بدى ، چون دل سياه و تيره شد * فهم كن ، اينجا نشايد خيره شد