سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

فى سلطنة القضاء و الحثّ على التّيقّظ قبل نزوله

آفرينها بر تو بادا ! اى خدا ! * ناگهان كردى مرا از غم جدا

مىزنم نعره درين روضه [ و ] عيون * خلق را يا لَيتَ قومى يَعلَمون

گر سر هر موى من گردد زبان * شكرهاى تو نيايد در بيان

بعد از آن آمد كسى كز مرحمت * دختر سلطان ما مىخواندت

جز تو دلّاكى نمىخواهد دلش * كه بمالد يا بشويد با گلش

گفت : رورو ، دست من بيكار شد * اين نصوح تو كنون بيمار شد

رو كسى ديگر بجو ، اشتاب و تفت * كه مرا و اللَّه دست از كار رفت

با دل خود گفت كز حد رفت جرم * از دل من كى رود آن ترس و گرم ؟

من به مردم يك ره و باز آمدم * من چشيدم تلخى مرگ و عدم

بينى اندر دلق مهترزاده [ اى ] * سر برهنه در بلا افتاده‌اى

از هواى نابكارى سوخته * اقمشه و املاك خود بفروخته

خوار گشته در ميان قوم و خويش * مرهمش ناياب و دل ريش از مريش

خان‌ومان رفته ، شده بدنام و خوار * كام دشمن مىرود ادبيروار

زاهدى بيند بگويد : اى كيا ! * همّتى مىدار از بهر خدا

كاندرين ادبار زشت افتاده‌ام * مال و زر و نعمت از كف داده‌ام

همّتى تا بو كه من زين وارهم * زين گل تيره بود كه برجهم

اين دعا مىخواهد از هر عام و خاص * كِالخلاص و الخلاص و الخلاص !

دست باز و پاى باز و بند نى * نه موكّل بر سرش ، نه آهنى

از كدامين بند مىخواهد خلاص ؟ * وز كدامين حبس مىجويد مناص ؟

بند تقدير و قضاى مختفى * كه نبيند آن بجز جان صفى

گرچه پيدا نيست آن در مكمن است * بدتر از زندان و بند آهن است

زانكه آهنگر مر آن را بشكند * حفره گر هم خشت زندان بركند