سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٨

حكاية فى تحقيق معنى التّوبة و حقيقة الأوبة

زانكه آواز و رخش زن‌وار بود * ليك شهوت كامل و بيدار بود

چادر و سربند پوشيده ثياب * مرد شهوانى و در غرّه [ ىْ ] شباب

دختران خسروان را زين طريق * خوش همىماليد و مىشست آن عشيق

توبه‌ها مىكرد و پا در مىكشيد * نفس كافر توبه‌اش را مىدريد

رفت پيش عارفى آن زشت كار * گفت : ما را در دعائى ياد دار

سرّ آن دانست آن آزاد مرد * ليك چون حلم خدا پيدا نكرد

بر لبش قفلست و در دل رازها * لب خموش و دل پُر از آوازها

عارفان كه جام حق نوشيده‌اند * رازها دانسته و پوشيده‌اند

هر كه را اسرار دل آموختند * مهر كردند و دهانش دوختند

سست خنديد و بگفت : اى عشوه‌ده * زانكه مىدانى ، خدايت توبه ده !

آن دعا از هفت گردون در گذشت * كار آن مسكين به آخر خوب گشت

كان دعاى شيخ نى چون هر دعاست * فانى است و گفت او گفت خداست

چون خدا از خود سؤال [ و ] كد كند * پس دعاى خويش را چون رد كند ؟

يك سبب انگيخت صنع ذو الجلال * كه رهانيدش ز نفرين و و بال

اندر آن حمّام پر مىكرد طشت * گوهرى از دختر شه ياوه گشت

گوهرى از حلقه‌هاى گوش او * ياوه گشت و هر زنى در جستجو

پس در حمّام را بستند سخت * تا بجويند اوّلش در زير رخت

رختها جستند و آن پيدا نشد * دزد گوهر نيز هم رسوا نشد

پس بجد جستن گرفتند از گزاف * در دهان و گوش و اندر هر شكاف

بانگ آمد كه همه عريان شويد * هر كه هستيد ار عجوز و گر نويد

يك به يك را حاجبه جستن گرفت * تا پديد آيد گهردانه [ ىْ ] شگفت

آن نصوح از ترس شد در خلوتى * روى زرد و لب كبود از وحشتى

پيش چشم خويش او مىديد مرگ * زفت مىلرزيد او مانند برگ

گفت : يا رب ! بارها برگشته‌ام * توبه‌ها و عهدها بشكسته‌ام