سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٧

حكاية فى تحقيق معنى التّوبة و حقيقة الأوبة

زان لعب خوانده‌ست دنيا را خدا * كاين جزا ، لعبيست پيشِ آن جزا

اين جزا تسكين جنگ و فتنه است * آن جزا اخصاست ، وين چون ختنه است

فى بيان قوله تعالى : « يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ » الآية

روز محشر هر نهان پيدا شود * هم ز خود هر مجرمى رسوا شود

دست و پا بدهد گواهى با بيان * بر فساد او به پيش مستعان

دست گويد : من چنين دزديده‌ام * لب بگويد : من چنين نوشيده‌ام

پاى گويد : من شدستم با منى * فرج گويد : من بكردستم زنى

چشم گويد : كرده‌ام غمزه [ ىْ ] حرام * گوش گويد : چيده‌ام سوء الكلام

پس چنان كن فعل كان خود بىزبان * باشد أشهد گفتن و عين بيان

تا همه تن عضو عضوت اى پسر ! * گفته باشد أشهد اندر نفع و ضر

گر سيه كردى تو نامه [ ىْ ] عمر خويش * توبه كن زانها كه كردستى تو پيش

عمر اگر بگذشت ، بيخش اين دمست * آب توبش ده اگر او بىنمست

بيخ عمرت را بده آب حيات * تا درخت عمر گردد با نبات

جمله ماضيها ، ازين نيكو شوند * زهر پارينه ، ازين گردد چو قند

سيّئاتت را مبدّل كرد حق * تا همه طاعت شود آن ما سبق

خواجه بر توبه [ ىْ ] نصوحى خوش بتن * كوششى كن ، هم به جان و هم به تن

شرح اين توبه [ ىْ ] نصوح از من شنو * بگرويدستى ، ولى از نو گرو

بود مردى پيش ازين نامش نصوح * بد ز دلاكىّ زن او را فتوح

بود روى او چو رخسار زنان * مردى خود را همىكرد او نهان

او به حمّام زنان دلّاك بود * در دغا و حيله بس چالاك بود

سالها مىكرد دلّاكى و كس * بو نبرد از حال و سِرّ آن هوس