سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

فى نسيان الرّوح موطنها الأصلىّ لأنّها فى هذه النّشأة كالنّائم

كار خود كن ، روزىِ حكمت بچر * تا شود فربه دل با كرّوفر

خوردن تن مانع اين خوردنست * جان چو بازرگان و تن چون رهزنست

شمع تاجر آنگهست افروخته * كه بود رهزن چو هيزم سوخته

كه تو آن هوشى و باقى هوش پوش * خويشتن را گم مكن ، ياوه مكوش

دان كه هر شهوت چو خمرست و چو بنگ * پرده [ ىِ ] هوشست و عاقل زوست دنگ

خمر تنها نيست سرمستىّ هوش * هر چه شهوانيست بندد چشم و گوش

آن بليس از خمر خوردن دور بود * مست بود او از تكبّر وز جحود

نفس فرعونست ، هان سيرش مكن * تا نيارد ياد از آن كفر كهن

بىتف آتش نگردد نفس خوب * تا نشد آهن چو اخگر ، هين مكوب

بىمجاعت نيست تن جنبش‌كنان * آهن سردست مىكوبى بدان

گر بگريد ور بنالد زارزار * او نخواهد شد مسلمان ، هوش دار

او چو فرعونست در قحط آن‌چنان * پيش موسى سر نهد لابه‌كنان

چونكه مستغنى شد او ، طاغى شود * خر چو بار انداخت ، اسكيزه زند

پس فراموشش شود ، چون رفت پيش * كار او ، زان آه و زاريهاى خويش

فى نسيان الرّوح موطنها الأصلىّ لأنّها فى هذه النّشأة كالنّائم

فى نسيان الرّوح موطنها الأصلىّ لأنّها فى هذه النّشأة كالنّائم

سالها مردى كه در شهرى بود * يك زمان كه چشم در خوابى رود

شهر ديگر بيند او پرنيك و بد * هيچ يادش در نيايد شهر خود

بل چنان داند كه خود پيوسته او * هم درين شهرش بدست ابداع و خو

چه عجب گر روح موطنهاى خويش * كه به دستش مسكن و ميلاد پيش

مىنيارد ياد كاين دنيا چو خواب * مىفروپوشد چو اختر را سحاب

خاصه چندين شهرها را كوفته * گردها از درك او ناروفته

اجتهاد گرم ناكرده كه تا * دل شود صاف و ببيند ماجرا

سر برون آرد دلش از بحر راز * اوّل و آخر ببيند چشم باز