سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

فى مدح العشق و ما يتبعه من المعارف اللّدنّيّة و ذمّ الدّنيا و ما يتبعها

حامل عشقم ، تو معزولم مكن * جز به عشق خويش ، مشغولم مكن

حَبَّذا كاريز اصل چيزها * فارغت آرد ازين كاريزها

تو ز صد ينبوع شربت مىكشى * هر چه زان صد كم شود ، كاهد خوشى

چون بجوشد از درون چشمه [ ىْ ] سنى * ز استراق چشمه‌ها گردى غنى

قرّةالعينت چو ز آب و گل بود * راتبه [ ىْ ] اين قرّه درد دل بود

قلعه را چون آب آيد از برون * در زمان امن باشد بر فزون

چونكه دشمن گرد آن حلقه كند * تا كه اندر خونشان غرقه كند

آب بيرون را ببرّند آن سپاه * تا نباشد قلعه را زانها پناه

آن زمان يك چاه شورى از درون * به ز صد جيحون شيرين از برون

قاطع الأسباب لشكرهاى مرگ * همچو دى آيد به قطع شاخ و برگ

در جهان نبود مددشان از بهار * جز مگر در جان بهار روى يار

زان لقب شد خاك را دار الغرور * كه كَشَد پا را سپس يوم العُبور

پيش از آن بر راست ، بر چپ مىدويد * كه بچينم درد تو ، چيزى نچيد

او بگفتى مر تو را وقت غمان * دور از تو رنج و ده كُه در ميان

چون سپاه رنج آمد بست دم * خود نمىگويد تو را من ديده‌ام

حق پى شيطان بدين‌سان زد مثل * كه تو را در رزم آرد با حيل

كه تو را يارى دهم ، من با توام * در خطرها پيش تو من مىدوم

اسپرت باشم گَهِ تير خدنگ * مخلص تو باشم اندر وقت تنگ

جان فداى تو كنم در انتعاش * رستمى ، شيرى ، هلا مردانه باش

سوى كفرش آورد زين عشوه‌ها * آن جوال خدعه و مكر و دها

چون قدم بنهاد ، در خندق فتاد * او به قاهاقاه خنده لب گشاد

هى بيا من طمعها دارم ز تو * گويدش : رو رَو كه بيزارم ز تو

تو نترسيدى ز عدل كردگار * من همىترسم ، تو دست از من بدار

گفت حق : او خود جدا شد از بهى * تو بدين تزويرها هم كى رهى ؟