سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٨

فى نعت النّبىّ عليه السّلام

در بن طشت ارچه بود او دردناك * شومى آميزش اجزاى خاك

يار ناخوش پرّوبالش بالش بسته بود * ورنه او در اصل بس برجسته بود

چون عتاب اهبِطوا انگيختند * همچو هاروتش نگون آويختند

بود هاروت از ملاك آسمان * از عتابى شد معلّق همچنان

سرنگون زان شد كه از سِر دور ماند * خويش را سَر ساخت ، تنها پيش راند

آن سبد خود را چو پُر از آب ديد * كرد استغنا و از دريا بريد

بر جگر آبش يكى قطره نماند * بحر رحمت كرد ، او را باز خواند

رحمتى بىعلّتى ، بىخدمتى * آيد از دريا مبارك ساعتى

اللَّه اللَّه گرد دريا بار گرد * گرچه باشند اهل دريا روى زرد

تا كه آيد لطف و بخشايش‌گرى * سرخ گردد روى زرد از گوهرى

زردى رو بهترين رنگهاست * زانكه او در انتظار آن لقاست

سرخى رو و رخى كان لامعست * بهر آن آمد كه جانش قانعست

كه طمع لاغر كند زرد و ذليل * نى ز درد و علّت ابدالان عليل

چون ببيند روى زرد بىسقم * خيره گردد عقل جالينوس هم

چون طمع بستى تو در انوار هو * مصطفى گويد كه ذَلَّت نَفسُهُ

نور بىسايه لطيف و عالى است * آن مشبّك سايهء غربالى است

عاشقان عريان همىخواهند تن * پيش عنّينان ، چه جامه ، چه بدن !

روزه داران را بود آن نان و خوان * خرمگس را چه ابا ، چه ديگدان

هست احوال تو از كان نوى * تو بدين احوال كى راضى شوى ؟

حال باطن گر نمىآيد به گفت * حال ظاهر گويمت در طاق و جفت

كه ز لطف يار تلخيهاى مات * گشت بر جان خوش‌تر از شكر نبات

صد هزار احوال آمد همچنين * باز سوى غيب رفتند اى امين !

حال امروزى به دى مانند نى * همچو جُو اندر روش ، كش بند نى

شادى هر روز از نوعى دگر * فكرت هر روز را ديگر اثر