سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٢

فى انّ الخيال سلطان هذا العالم

تا كه تيشه ناگهان بر كان نهى * از دكان و پاره‌دوزى وارهى

پاره‌دوزى چيست ؟ خورد آب و نان * مىزنى اين پاره بر دلق گران

هر زمان مىدرّد اين دلق تنت * پاره بر وى مىزنى از خوردنت

پاره‌اى بر كن ازين قعر دكان * تا برآرد سر به پيش تو دوكان

پيش ازين كاين مهلت خانه [ ىْ ] كرى * آخر آيد ، زو نخورده تو برى

پس تو را بيرون كند صاحب دكان * وين دكان را بركند از روى كان

تو ز حسرت گاه بر سر مىزنى * گاه ريش خام خود بر مىكنى

كاى دريغا ! آنِ من بود اين دو كان * كور بودم بر نخوردم زين مكان

اى دريغا ! بودِ ما را بُرد باد * تا ابد يا حسرتى شد للعباد !

ديدم اندر خانه من نقش و نگار * بودم اندر عشق خانه بىقرار

بودم از گنج نهانى بىخبر * ورنه دستنبوى من بودى تبر

آه اگر داد تبر را دادمى * اين زمان غم را تبرّا دادمى

چشم را بر نقش مىانداختم * همچو طفلان عشقها مىباختم

بس نكو گفت آن حكيم كاميار * كه تو طفلى ، خانه پرنقش‌ونگار

در الهىنامه بس اندرز كرد * كه برآر از دودمان خويش گرد

اى بسا كارا كه اوّل صعب گشت * بعد از آن بگْشاده شد سختى گذشت

بعد نوميدى بسى امّيدهاست * از پس ظلمت بسى خورشيدهاست

هر كسى شد بر خيالى ريش گاو * گشته بر سوداى گنجى كنجكاو

از خيالى گشته شخصى پرشكوه * روى آورده به معدنهاى كوه

وز خيالى آن دگر با جهد مُر * رو نهاده سوى دريا بهر دُر