سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

فى انّ لكلّ موجود غذاء يناسبه و هو يشتهيه

رقص و جولان بر سر ميدان كنند * رقص اندر خون خود مردان كنند

چون رهند از دست خود دستى زنند * چون جهند از نقص خود رقصى كنند

مطربانشان از درون دف مىزنند * بحرها در شورشان كف مىزنند

تو نبينى برگها را كف زدن * گوش دل يابد ، نه اين گوش بدن

گوش سر بربند از هزل و دروغ * تا ببينى شهر جان را با فروغ

روى داود از فَرَش تابان شده * كوهها اندر پيَش نالان شده

گفت : داود ! تو هجرت ديده‌اى * بهر من از همدمان ببريده‌اى

مطربان خواهى و قوّال و نديم * كوهها را پيشت آرد آن قديم

اى غريب فرد بىمونس شده * آتش شوق از دلت شعله زده

كُه به پيشت بادپيمايى كند * مطرب و قوّال و سُرنايى كند

تا بدانى ناله چون كُه را رواست * بىلب و دندان ولى را ناله‌هاست

نغمه [ ىِ ] اجزاى آن صافى جسد * هر دمى در گوش حسّش مىرسد

همنشينان نشنوند او بشنود * اى خنك جان كو به غيبش بگرود

بنگرد در نفس خود صد گفتگو * همنشين او نبرده هيچ بو

صد سؤال و صد جواب اندر دلت * مىرسد از لامكان تا منزلت

بشنوى تو ، نشنود زان گوشها * گر به نزديك تو آرد گوش را

گيرم اى كَرْ ! خود تو آن را نشنوى * چون مثالش ديده [ اى ] ، چون نگروى ؟

قوّتِ جبريل از مطبخ نبود * بود از ديدار خلّاق وجود

همچنان اين قوّت ابدال حق * هم ز حق دان ، نزْ طعام و از طبق

جسمشان را هم ز نور اسرشته‌اند * تا ز روح و از مَلَك بگذشته‌اند