سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١١

حكاية فيها تفسير لقوله تعالى : « إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ »

پس بگفتى : قبض كن جان همه * جز زنى و طفلكى اندر رمه

هر دو بر يك تخته‌اى درماندند * تخته را آن موجها مىراندند

باز گفتى : جان مادر قبض كن * طفل را بگذار تنها ز امر كُن

چون ز مادر بگسليدم طفل را * خود تو مىدانى چه تلخ آمد مرا

بس بديدم دود ماتمهاى زفت * تلخى آن طفل از فكرم نرفت

گفت حق : آن طفل را از فضل خويش * موج را گفتم فكن در بيشه‌ايش

بيشه [ اى ] پرسوسن و ريحان و گل * پردرخت ميوه‌دار پراكل

چشمه‌هاى آب شيرين زلال * پروريدم طفل را با صد دلال

صد هزاران مرغ مطرب خوش‌صدا * اندر آن روضه فكنده بُد نوا

بسترش كردم ز برگ نسترن * كردم او را ايمن از صَدمَهء فِتَن

گفته من خورشيد را كو را مگز * باد را گفته بر او آهسته وز

ابر را گفته برو باران مريز * برق را گفته برو مگر اى تيز

زين چمن اى دَى ! مَبَر آن اعتدال * پنجه‌اى بهمن ! برين روضه ممال

حاصل آن روضه چو باغ عارفان * از سموم و صرصر آمد در امان

يك پلنگى طفلكان نو زاده بود * گفتم : او را شير ده ، طاعت نمود

پس بدادش شير و خدمتهاش كرد * تا كه بالغ گشت و زفت و شير مرد

چون فطامش شد ، بگفتم با پرى * تا درآموزيد نطق و داورى

پرورش دادم مر او را زان چمن * كه بگفت اندر نگنجد فنّ من

داده من ايوب را مِهر پدر * بهر مهمانى كرمان بىضرر

داده كرمان را برو مهر ولد * بر پدر من ، اينت قُدرت ، اينت يد

مادران را داب من آموختم * چون بود لطفى كه من افروختم ؟

صد عنايت كردم و صد رابطه * تا ببيند لطف من بىواسطه

تا نباشد از سبب در كشمكش * تا بود هر استعانت از منش

ورنه تا خود هيچ عذرى نبودش * شكوتى نبود ز هر يار بدش