سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

فى ذمّ التّقليد و متابعة الهوى

هر ولى را نوحِ كشتىبان شناس * صحبت اين خلق را طوفان شناس

كم گريز از شير و اژدرهاى نر * ز آشنايان و ز خويشان كن حذر

در تلاقى روزگارت مىبرند * يادهاشان غايبىات مىچرند

چون خر تشنه خيال هر يكى * از قف تن فكر را شربت مكى

شبنمى كه دارى از بحر الحيات * نشف كرده‌ستت خيال آن وشات

پس نشان نشف آب اندر غصون * آن بود كاو مىنجنبد در ركون

عضو حُر ، شاخ تر و تازه بود * مىكشى هر سو كشيده مىشود

گر سبد خواهى ، توانى كردنش * هم توانى كرد چنبر گردنش

چون شد آن ناشف ز نشف بيخ خود * نايد آن سوئى كه امرش مىكشد

اى فغان از يار ناجنس اى فغان ! * همنشين نيك جوئيد اى مهان !

عقل را افغان ز نفس پُرعيوب * همچو بينى بدى بر روى خوب

اى خنك چشمى كه عقلستش امير * عاقبت بين باشد و حبر و قرير

فرق نغز و زشت از عقل آوريد * نى ز چشمى كز سيه گفت و سفيد

هر كه خواهد همنشينى با خدا * گو نشين اندر حضور اوليا

از حضور اوليا گر بگسلى * تو هلاكى ، ز آنكه جزوى ، نه كلى

هر كه را ديو از كريمان وابُرد * بىكسش يابد ، سرش را واخورد

خاك از همسايگىّ جان پاك * چون مشرّف آمد و اقبال ناك

پس تو هم الجار ثمّ الدّار گو * گر دلى دارى ، برو دلدار جو

خاك او هم سيرت جان مىشود * سرمه [ ىِ ] چشم عزيزان مىشود

اى بسا در گور خفته خاك‌وار * به ز صد احيا به نفع و انتشار

ديد خود مگذار از ديد خسان * كه به مردارت كشند اين كركسان