سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٦

فى بيان حديث روى عن النّبىّ - صلى اللّه عليه و آله و سلّم - من أخبار يوم القيامة

آن هزاران حجّت و گفتار بد * بر دهانش گشته چون مسمار بد

پس روان گردد به زندان سعير * كه نباشد خار را ز آتش گزير

چون موكّل آن ملايك پيش و پس * بوده پنهان ، گشته پيدا چون عسس

مىبرندش مىبسوزندش به پيش * كه برو اى سگ ! به كهدانهاى خويش

مىكشد پا بر سر هر راه او * تا بود كه بر جهد زان چاه او

منتظر مىايستد ، تن مىزند * در اميدى روى واپس مىكند

اشك مىبارد چو باران خزان * خشك اميدى چه دارد او جز آن ؟

هر زمانى روى واپس مىكند * رو به درگاه مقدّس مىكند

پس ز حق امر آيد از اقليم نور * كه بگوييدش كه اى بطّال عور !

انتظار چيستى ؟ اى كان شر ! * رو چه واپس مىكنى ؟ اى خيره‌سر !

نامه‌ات آنست كت آمد به دست * اى خدا آزار و اى شيطان‌پرست !

بيهده چه مول مولى مىزنى ؟ * در چنين چَهْ كو اميد روشنى ؟

نى تو را از روى ظاهر طاعتى * نى تو را در سِرّ و باطن نيّتى

نى تو را در شب مناجات و قيام * نى تو را در روز پرهيز و صيام

نى تو را حفظ زبان ز آزار كس * نى نظر كردن به عبرت پيش و پس

پيش چبْود ؟ ياد مرگ و نزع خويش * پس چه باشد ؟ مردن ياران ز پيش

نى تو را بر ظلم توبه ، نى خروش * اى دغا گندم‌نماى جوفروش !

چون جزا سايه‌ست ، اى قدّ تو خم * سايهء تو كج فتد در پيش هم

زين قبيل آيد خطابات درشت * كه شود كُه را از آن هم كوژ پشت

بنده گويد : آنچه فرمودى بيان * صد چنانم ، صد چنانم ، صد چنان

خود تو پوشيدى بترها را به حلم * ورنه مىدانى فضيحتها به علم

ليك بيرون از جهاد و فعل خويش * از وراى خير و شر و كفر و كيش

وز نياز عاجزانه [ ىْ ] خويشتن * وز خيال و وهم من يا صد چو من

بودم امّيدى به محض لطف تو * از براى راست باشى اى عفو !