سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٢

فى فضل النّشأة الأخرى على النّشأة الأولى

هر گرسنه عاقبت قوتى نيافت * آفتاب دولتى بر وى بتافت

ضيف با همّت چو ز آشى كم خورد * صاحب خوان آش ديگر آورد

جز كه صاحب‌خوان درويش لئيم * ظن بد كم بر به رزّاقِ كريم

سر برآور همچو كوهى اى سند ! * تا نخستين نور خور بر تو زند

كان سر كوه بلند مستقر * هست خورشيد سَحَر را منتظر

آن يكى مىگفت : خوش بودى جهان * گر نبودى پاى مرگ اندر ميان

آن يكى گفت : ار نبودى مرگ هيچ * كَهْ نيرزيدى جهانِ پيچ پيچ

خرمنى بودى به دشت افراشته * مهمل و ناكوفته بگذاشته

مرگ را تو زندگى پنداشتى * تخم را در شوره خاكى كاشتى

عقل كاذب نيست جز معكوس بين * زندگى را مرگ بيند آن غبين

اى خدا ! بنماى تو هر چيز را * آن‌چنان‌كه هست در خدعه‌سرا

هيچ مرده نيست پرحسرت ز مرگ * حسرتش آنست كش كم بود برگ

ورنه از چاهى به صحرا اوفتاد * در ميان دولت و عيش و گشاد

زين مقام ماتم و ننگين مناخ * نقل افتادش به صحراى فراخ

مقعد صدقى ، نه ايوانى دروغ * بادهء خاصى ، نه مستيى ز دوغ

مقعد صدقش جليس حق شده * رسته زين آب و گل آتشكده

ور نكردى زندگانىّ منير * يك دو دَم مانده‌ست ، مردانه بمير

بانگ مىآيد تعالوا از كرم * بعد از آن رجعت نماند آن حرص و غم

بس غريبيها كشيديد از جهان * قدر من دانسته باشيد اى مهان !

زير سايهء اين درختم مست ناز * هين بيندازيد پاها را دراز