سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

فى ابتداء خلق آدم عليه السّلام

اى هلاكت ديدگان از تيغ مرگ * برزنيد از خاك سر چون شاخ و برگ

رحمتِ تو وان دم گيراىِ تو * پر شود اين عالم از احياى تو

تو فرشته [ ىْ ] رحمتى ، رحمت نما * حامل عرشى و قبله [ ىْ ] دادها

عرش معدنگاهِ داد و معدلت * چارجو در زير او ، پرمغفرت

من ازين تقليب بوئى مىبرم * بدگمانى مىدود اندر سرم

اى شفا و رحمت اصحاب درد ! * تو همان كن كان دو نيكوكار كرد

زود اسرافيل باز آمد به شاه * گفت عذر و ماجرا نزد إله

كز برون فرمان بدادى كه بگير * عكس آن الهام دادى كه مگير

امر كردى در گرفتن سوى گوش * نهى كردى از قساوت سوى هوش

سبق رحمت گشت غالب بر غضب * اى بديع افعال نيكوكار رب !

گفت يزدان زود عزرائيل را * كه ببين آن خاك پرتخييل را

آن ضعيف زال ظالم را بياب * مشت خاكى زو بياور ، هين ، شتاب

رفت عزرائيل سرهنگ قضا * سوى كرّه [ ىْ ] خاك بهر اقتضا

خاك بر قانون نفير آغاز كرد * داد سوگندش ، بسى سوگند خورد

كه غلام خاص و اى حمّال عرش ! * اى مطاع الامر اندر عرش و فرش !

رو به حقّ رحمت رحمان فرد * رو به حقّ آنكه با تو لطف كرد

حقّ شاهى كه جز او معبود نيست * پيش او زارىّ كس مردود نيست

گفت : نتوانم بدين افسون كه من * سر بتابم ز آمر سرّ و علن

گفت : آخر امر فرمود او به حلم * هر دو امرند آن بگير از راه عِلمْ

گفت : آن تاويل باشد يا قياس * در صريح امر كم جو التباس

فكر خود را گر كنى تاويل به * كه كنى تاويل اين نامشتبه

دل همىسوزد مرا بر لابه‌ات * سينه‌ام پرخون شد از شورابه‌ات

نيستم بىرحم ، بل زان هر سه پاك * رحم بيشستم ز درد دردناك

گر طپانچه مىزنم من بر يتيم * ور دهد حلوا به دستش آن حليم

اين طپانچه خوش‌تر از حلواى او * ور شود غرّه به حلوا ، واىِ او !