سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

فى ابتداء خلق آدم عليه السّلام

معدن شرم و حيا بد جبرئيل * بست اين سوگندها بر وى سبيل

بس كه لابه كردش و سوگند داد * بازگشت و گفت : يا ربّ العباد !

كه نبودم من به كارت سرسرى * ليك ز آنچه رفت ، تو داناترى

گفت : نامى كه ز هولش اى بصير ! * هفت گردون بازماند از مسير

شرمم آمد ، گشتم از نامت خجل * ورنه آسانست نقل مشت گل

كه تو زورى داده [ اى ] املاك را * كه بدرّانند اين افلاك را

گفت ميكائيل را : تو رو به زير * مشت خاكى دررُبا از وى چو شير

چونكه ميكائيل شد تا خاكدان * دست كرد آن تا كه بربايد از آن

خاك لرزيد و درآمد در گريز * گشت او لابه‌كنان و اشك‌ريز

سينه سوزان لابه كرد و اجتهاد * با سرشك خونىاش سوگند داد

كه به يزدان لطيف بىنديد * كه بكردت حامل عرش مجيد

كَيل ارزاق جهان را مشرفى * تشنگان فضل را تو مغرفى

زانكه ميكائيل از كيل اشتقاق * دارد و كيّال شد در ارتزاق

كه امانم ده ، مرا آزاد كُن * بين كه خون‌آلود مىگويم سخُن

معدن رحم إله آمد ملك * گفت : چون ريزم بران ريش اين نمك ؟

همچنان‌كه معدن قهرست ديو * كه برآورد از بنىآدم غريو

رفت ميكائيل سوى ربّ دين * خالى از مقصود دست و آستين

گفت : اى داناى سرّ و شاه فرد ! * خاكم از زارى و گريه بسته كرد

آب ديده پيش تو با قدر بود * من نتانستم كه آرم ناشنود

آه و زارى پيش تو بس قدر داشت * من نتانستم حقوق آن گذاشت

پيش تو چون قدر دارد چشمِ تر * پس چگونه گشتمى استيزه گر ؟

گفت اسرافيل را يزدان ما * كه برو ، زان خاك پُر كن كف ، بيا

آمد اسرافيل هم سوى زمين * باز آغازيد خاكستان حنين

كاى فرشته [ ىْ ] صور و اى بحر حيات ! * كه ز دمهاى تو جان يابد موات

دردمى در صور ، گوئى : الصّلا ! * برجهيد اى كشتگان كربلا !