سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

فى ابتداء خلق آدم عليه السّلام

اين سببها بر نظرها پرده‌هاست * كه نه هر ديدار صنعش را سزاست

ديده [ اى ] بايد سببْ سوراخ كُن * تا حجب را بركند از بيخ و بُن

تا مسبّب بيند اندر لامكان * هرزه داند جهد و اسباب و دكان

از مسبّب داند او هر خير و شر * نى ز اسباب وسايط ، اى پدر !

چونكه صانع خواست ايجاد بشر * از براى ابتلاى خير و شر

جبرئيل صدق را فرمود : رو * مشت خاكى از زمين بستان گرو

او ميان بست و بيامد تا زمين * تا گزارد امر ربّ العالمين

دست سوى خاك بُرد آن مؤتَمِر * خاك خود را دركشيد و شد حَذِر

پس زبان بگشاد خاك و لابه كرد * كز براى حُرمت خلّاق فرد

ترك من گو و برَو ، جانم ببخش * رَو ، بتاب از من عنان خِنگ رخش

در كشاكشهاى تكليف و خطر * بهر للَّه هِلْ مرا اندر مبر

بهر آن لطفى كه حقّت برگزيد * كرد بر تو علم لَوح كُلّ پديد

تا ملايك را معلّم آمدى * دايما با حق مكلّم آمدى

كه سفير انبيا خواهى بدن * تو حيات جان وحيى نه بدن

بر سرافيلت فضيلت بود از آن * كو حيات تن بود ، تو آن جان

بانگ صورش نشأت تن‌ها بود * نفخ تو نشو دل يكتا بود

جان جان تن حيات دل بود * پس ز دادش داد دل فاضل بود

باز ميكائيل رزق تن دهد * سعى تو رزق دل روشن دهد

او به داد كيل پر كرده‌ست ذيل * داد رزق تو نمىگنجد به كيل

هم ز عزرائيل با قهر و عطب * تو بهى چون سبق رحمت بر غضب

حامل عرش اين چهارند و تو شاه * بهترين هر چهارى ز انتباه

روز محشر هشت بينى حاملانش * هم تو باشى افضل هشت آن زمانش

همچنين بر مىشمرد و مىگريست * بوى مىبرد او كزين مقصود چيست