سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٦

فى وجوب متابعة الأنبياء و الأولياء و ترك الاستبداد بالرّأى و مخاطبات نوح مع اللّه سبحانه

هين مكن ، كاين موج طوفان بلاست * دست و پا و آشنا امروز لاست

باد قهرست و بلاى شمع‌كش * جز كه شمع حق نمىپايد خمش

گفت : نه ، رفتم بدان كوه بلند * عاصمست آن كُه مرا از هر گزند

هين مكن كه كوه كاهست اين زمان * جز حبيب خويش را ندهد امان

گفت : من كى پند تو بشنوده‌ام * كه طمع كردى كه من زين دوده‌ام ؟

چند ازينها گفته‌اى با هر كسى * تا جواب سرد بشنيدى بسى

اين دم سرد تو در گوشم نرفت * خاصه اكنون كه شدم دانا و زفت

گفت : بابا ! چه زيان دارد اگر * بشنوى يك‌بار تو پند پدر ؟

همچنين مىگفت او پند لطيف * همچنان مىگفت او دفع عنيف

نى پدر از نصح كنعان سير شد * نى دمى در گوش آن ادبير شد

اندرين گفتن بدند و موج تيز * بر سر كنعان زد و شد ريزريز

نوح گفت : اى پادشاه بردبار ! * مر مرا خر مُرد و سيلت بُرد بار

وعده كردى مر مرا تو بارها * كه بيابد اهلت از طوفان رها

دل نهادم بر اميدت من سليم * پس چرا بربود سيل از من گليم ؟

گفت : او از اهل و خويشانت نبود * خود بديدى ، تو سفيدى ، او كبود !

چونكه دندان تو كرمش درفتاد * نيست دندان ، بركنش اى اوستاد !

تا كه باقى تن نگردد زار ازو * گرچه بود آنِ تو ، شو بيزار ازو

گفت : بيزارم ز غير ذات تو * غير نبود آنكه او شد مات تو

تو همىدانى كه چونم با تو من * بيست چندانم كه با باران چمن

زنده از تو ، شاد از تو عايلى * مغتذى بىواسطه و بىحايلى

متّصل نى ، منفصل نى ، اى كمال * بلكه بىچون و چگونه و اعتلال

ماهيانيم و تو درياى حيات * زنده‌ايم از لطفت اى نيكوصفات !

تو نگنجى در كنار فكرتى * نى به معلولى قرين چون علّتى

پيش ازين طوفان و بعد اين مرا * تو مخاطب بوده [ اى ] در ماجرا