سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١
فى انّ العالم كلّه حىّ ناطق مسبّح به حمد ربّه
كه ببينيدم كه دارم شاخها * گاو دوزخ را ببينيد از ملا
پس همين جا دست و پايت در گزند * بر ضمير تو گواهى مىدهند
چون موكّل مىشود بر تو ضمير * كه بگو تو اعتقادت وامگير
خاصه در هنگام خشم و گفتگو * مىكند ظاهر سِرت را موبه‌مو
چون موكّل مىشود ظلم و جفا * كه هويدا كن مرا اى دست و پا !
چون همىگيرد گواه سِر لگام * خاصه وقت جوش خشم و انتقام
پس همان كس كاين موكّل مىكند * تا لواى راز بر صحرا زند
بس موكّلهاى ديگر روز حشر * هم تواند آفريد از بهر نشر
اى به ده دست آمده در ظلم و كين ! * گوهرت پيداست ، حاجت نيست اين
نيست حاجت شهره گشتن در گزند * بر ضمير آتشينت واقفند
نفس تو هر دم برآرد صد شرار * كه ببينيدم ، منم ز اصحاب نار
جزو نارم ، سوى كلّ خود روم * من نه نورم كه سوى حضرت شوم
كافر و فاسق درين دور گزند * پرده [ ىِ ] خود را به خود بر مىدرند
فى انّ العالم كلّه حىّ ناطق مسبّح به حمد ربّه
فى انّ العالم كلّه حىّ ناطق مسبّح به حمد ربّه
عالم افسرده‌ست نام او جماد * جامد افسرده بود اى اوستاد !
باش تا خورشيد حشر آيد عيان * تا ببينى جنبش جسم جهان
چون عصاى موسى اينجا مار شد * عقل را از ساكنان اخبار شد
پاره [ ىِ ] خاك تو را چون مرد ساخت * خاك‌ها را جملگى بايد شناخت
مرده زين‌سواند و زان سو زنده‌اند * خامش اينجا ، آن طرف گوينده‌اند
چون از آن‌سوشان فرستد سوى ما * آن عصا گردد سوى ما اژدها
كوهها هم لحن داودى كند * جوهر آهن به كف مومى بود
باد حمّال سليمانى شود * بحر با موسى سخن‌دانى شود
خاك قارون را چو مارى دركشد * استن حنّانه آيد در رشد