سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٨
فى انّ الواعظ ينبغى ان يتّعظ بما يعظ به
حاجت آوردش ز غفلت سوى من * آن كشيدش موكشان در كوى من
گر برآرم حاجتش او وارود * هم دران بازيچه مستغرق شود
گرچه مىنالد به جان يا مستجار ! * دل شكسته ، سينه خسته ، گو بزار
خوش همىآيد مرا آواز او * وان خدايا گفتن و آن راز او
وانكه اندر لابه و در ماجرا * مىفريباند به هر نوعى مرا
طوطيان و بلبلان را از پسند * از خوش‌آوازى قفص در مىكنند
زاغ را و جغد را اندر قفص * كى كنند ؟ اين خود نيامد در قصص
پيش شاهد باز چون آيد دو تن * آن يكى كمپير و ديگر خوش‌ذقن
هر دو نان خواهند ، او زوتر فطير * آرد و كمپير را گويد بگير
وان دگر را كه خوشستش قد و خد * كى دهد نان ؟ بلكه تأخير افكند
گويدش : بنشين زمانى بىگزند * كه به خانه نان تازه مىپزند
چون رسد آن نان گرمش بعد كد * گويدش : بنشين كه حلوا مىرسد
هم برين فن دارْدارش مىكند * وز ره پنهان شكارش مىكند
كه مرا كاريست با تو يك زمان * منتظر مىباش اى خوب جهان !
بىمرادى مؤمنان از نيك و بد * تو يقين مىدان كه بهر اين بود
فى انّ الواعظ ينبغى ان يتّعظ بما يعظ به
فى انّ الواعظ ينبغى ان يتّعظ بما يعظ به
اى دلى كه جمله را كردى تو گرم * گرم كن خود را و از خود دار شرم
اى زبان كه جمله را ناصح بُدى * نوبت تو گشت ، از چه تن زدى ؟
اى خرد ! كو پند شكّرخاى تو ؟ * دور تست اين دم ، چه شد هيهاى تو ؟
اى ز دلها برده صد تشويش را * نوبت تو شد ، بجنبان ريش را
وقت پند ديگرانى هاىهاى * در غم خود چون زنانى واى واى
چون به دردِ ديگران درمان بدى * دَوْر درمان تو آمد ، تن زدى ؟
بانگ بر لشكر زدن بُد ساز تو * بانگ برزن ، چه گرفت آواز تو ؟