سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

أيضاً

كاى بسوزيده ! برون آ ، تازه شو * بار ديگر خوب و خوب‌آوازه شو

چشم نرگس كور شد ، بازش بساخت * حلق نَى بِبريد و بازش خود نواخت

ما چو مصنوعيم و صانع نيستيم * جز زبون و جز كه قانع نيستيم

ما همه نفسى و نفسى مىزنيم * گر نخواهى ما همه اهرمنيم

زان ز اهرمن رهيدستيم ما * كه خريدى جان ما را از عما

تو عصاكش هر كه را كه زندگيست * بىعصا و بىعصاكش كور چيست ؟

غير تو هرچه خوشست و ناخوشست * آدمى سوزست و عين آتشست

هر كه را آتش پناه و پشت شد * هم مجوسى گشت و هم زردشت شد

كلّ شَىءٍ ما خَلا اللَّه باطِلُ * إنَّ فضلَ اللَّهِ غَيمٌ هاطِلُ

أيضاً

أيضاً

يا رَب اتمِم نورَنا فى السّاهِرَه * وَ انْجِنا من مُفضِحاتٍ قاهِرَه

يار شب را روز مهجورى مده * جان قربت ديده را دورى مده

بُعد تو مرگيست با درد و نكال * خاصه بعدى كه بود بعد الوصال

آنكه ديدستت مكن ناديده‌اش * آب زن بر سبزهء باليده‌اش

من نكردم لاابالى در روش * تو مكن هم لاابالى در خلش

هين مران از روى خود او را بعيد * آنكه او يك‌بار آن روى تو ديد

ديدِ روى جز تو شد غلّ گلو * كُلُّ شىءٍ ما سوَى اللَّه باطل

باطلند و مىنمايندم رشد * زانكه باطل باطلان را مىكشد

ذرّه ذرّه كاندرين ارض و سماست * جنس خود را هر يكى چون كهرباست

معده نان را مىكشد تا مستقر * مىكشد مر آب را تفّ جگر

چشم ، جذّاب بتان زين كويها * مغز ، جويان از گلستان بويها

زانكه حسّ چشم آمد رنگ‌كش * حسّ بينى مىكشد بوهاى خوش

زين كششها اى خداى رازدان ! * تو به جذب لطف خود ده‌مان امان