سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٥

فى المناجاة

هان بگو لا حولها اندر بيان * از زبان تنها نه ، بلك از عين جان

حق همىگويد كه اى مغرور كو ! * نى ز نامم پاره گشته كوه طور ؟

كه لو انزلنا كتابا للجبل * لانصَدَع ثمّ انقطع ثمّ ارتحل

از من ار كوه احد واقف بدى * پاره گشتى و دلش پُرخون شدى

از پدر و ز مادر اين بشنيده [ اى ] * لاجرم غافل درين پيچيده [ اى ]

گر تو بىتقليد ازين واقف شدى * بىنشان از لطف چون هاتف شوى

يا غياثَ المستغيثين ! اهدِنا * لا افتخارَ بالعلومِ و الغنا

لا تُزِغْ قلبا هَدَيْت بالكَرَم * و اصرِفِ السّوءَ الّذى خطّ القلم

بگذران از جان ما سوء قضا * وامبُر ما را ز اخوانِ صفا

تلخ‌تر از فرقت تو هيچ نيست * بىپناهت غير پيچاپيچ نيست

رخت ما هم رخت ما را راه زن * جسم ما مرجان ما را جامه‌كن

دست ما چون پاى ما را مىخورد * بىامان تو كسى جان چون برد ؟

چون تو ندْهى راه ، جان خود برده گير * جان كه بىتو زنده باشد ، مرده گير

گر تو طعنه مىزنى بر بندگان * مر تو را آن مىرسد اى كامران !

ور تو ماه و مهر را گوئى جفا * ور تو قدّ سرو را گوئى دو تا

ور تو چرخ و عرش را خوانى حقير * ور تو كان و بحر را گوئى فقير

آن به نسبت با كمال تو رواست * ملك اكمال بقاها مر تو راست

كه تو پاكى از خطر وز نيستى * نيستان را موجد و مفنيستى

آنكه رويانيد داند سوختن * زانكه چون بدريد ، داند دوختن

مىبسوزد هر خزان مر باغ را * باز روياند گل صبّاغ را